Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Ξανά από την αρχή; Ξανά! Μέχρι να τα καταφέρω.

Είναι πολλά αυτά που δεν μπορώ να κατανοήσω στο κείμενο που επισυνάπτω παρακάτω που με προβλημάτισε πάρα πολύ και μου γέννησε χίλια ερωτήματα, κυρίως επειδή δεν τα ξέρω! Δεν ήξερα, π.χ. ότι το να κάθομαι και να μελετώ την Αγία Γραφή και μόνο, είναι ένα μικρό μόνο μέρος αυτού που λέμε Ορθοδοξία! Γιατί; Γιατί αυτό είναι μόνο το ένα σκέλος της πίστης μας ως χριστιανοί ορθόδοξοι. Το άλλο σκέλος είναι αυτό που αναφέρει ο συγγραφέας ως η "εν Αγίω Πνεύματι εκκλησία και εκκλησιαστική ζωή".

Τι ακριβώς είναι αυτό; Ό,τι άλλο δεν είναι Αγία Γραφή, αλλά συμπεριλαμβάνεται στους κόλπους της Ορθοδοξίας: μυστήρια, ναοί, άγιοι, χρίσμα, άμφια, ψυχοσάββατα, γιορτές, νηστείες και -κυρίως- τα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας. Όλο αυτό δηλαδή που εγώ θεωρούσα (συγγνώμη για την έκφραση) ως 'πανηγύρι'. Ναι, όπως το ακούτε! Επέκρινα τις γιορτές και τα πανηγύρια της ορθόδοξης τελετουργικής ζωής μένοντας προσκολλημένη αποκλειστικά στην Αγία Γραφή, ενώ με αυτή μου τη διαφοροποίηση, έμενα ..εκτός Ορθοδοξίας; Ήμουν μισή Ορθόδοξη; Ή μήπως είχα αρχίσει να φλερτάρω με τον προτεσταντισμό ενώ δεν το ήξερα; Αιρετική; Εν αγνοία μου; Πώς έγινε αυτό;;; Σίγουρα με τους καθολικούς με χωρίζουν πάρα πολλά, με τους προτεστάντες, όμως; Γιατί βρίσκω μια οικειότητα εκεί; Γιατί με δελεάζουν; Και τόσες απορίες που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω; Που δεν τις ξέρω καν; Πού θα τα βρω όλα αυτά; Πώς θα τα ανακαλύψω; Ξέρω ότι βαθιά μέσα μου πιστεύω στο Θεό και προσπαθώ να ακολουθώ τις εντολές Του, όμως, τι κάνω λάθος;;;

Το άρθρο που επισυνάπτω στο τέλος της ανάρτησης το διάβασα όταν μπήκα στο διαδίκτυο και άρχισα να ψάχνομαι γιατί κάτι δεν μου πήγαινε καλά, κυρίως πάνω στις διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Προτεσταντισμού, ώστε να μπορέσω να καταλάβω τι είναι πραγματικά Ορθοδοξία για μένα και αυτό που με εκπροσωπεί, αλλά με αποδείξεις, και αν αυτό που με εκπροσωπεί είναι πράγματι η ορθόδοξη πίστη ή πιστεύω άλλα πράγματα από αυτά που ισχύουν στην πίστη μου.

Μέγα θέμα μου ανοίχτηκε. Όσο πιο πολύ διάβαζα τόσο πιο πολλά τα ερωτήματα που αναδύονταν, τόσο που άρχισαν να με βομβαρδίζουν με την άγνοια, την ημιμάθεια και την παραπλάνησή μου όλο αυτό τον καιρό, γιατί μόνο στον εαυτό μου έχω να τα καταλογίσω όλα αυτά. Και νομίζω ότι θα πρέπει να ξεκινήσω ξανά από την αρχή. Να αναθεωρήσω πολλά που είχαν ήδη αρχίσει να παγιώνονται. Να δω ξανά την αλφάβητο. Να αρχίσω από το άλφα και μετά να συνεχίσω στο βήτα κι όχι να πάω (όπως πήγα) κατευθείαν στο πι και στο ωμέγα. Να μπω στα ιερά κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, των πραγματικών διδασκάλων της ορθής πίστης, των "εν Αγίω Πνεύματι". Μα, είναι χιλιάδες! Τα κείμενα, από μια ματιά που έριξα, είναι αναρίθμητα! Από πού να ξεκινήσει κανείς; Και οι άγιοι; Εκατομμύρια! Πάλι, από πού να ξεκινήσει κανείς; Ορθολογιστικά ή εμπειρικά; Και το εμπειρικά πώς το αποκτά κανείς εντός της "εν Αγίω Πνεύματι" ορθόδοξης χριστιανικής ζωής;

Αυτή τη φορά θέλω να ξεκινήσω σωστά. Ορθά! Δεν με πειράζει να τα διαγράψω όλα και να ξεκινήσω και πάλι από την αρχή. Πώς το κάνει όμως κανείς αυτό, χωρίς να αποφύγει τις κακοτοπιές, όπως συνέβη σε μένα όπως διαπιστώνω, να βαδίσει στον δρόμο του Χριστού, με τον παλιό καλό ορθόδοξο τρόπο; Όπως στην πρώτη χριστιανική κοινότητα, που έκαναν σχεδόν με αυτούσιο τρόπο όλα αυτά που κάνει σήμερα η Ορθοδοξία μας, με όλα τα συνακόλουθά του, στα οποία δηλώνω άγνοια; Πώς να γίνω μέτοχος της Εκκλησίας, όταν εγώ επιλέγω συνειδητά να απουσιάζω;

Μεγάλες απορίες έχουν προκύψει που πρέπει να ερευνήσω και να κατανοήσω. Πρέπει να γίνω ορθόδοξη χριστιανή από την αρχή! Να μάθω τι σημαίνει αυτό, να το δω στην πράξη, μέσα από μένα πρώτα και, μέσα από μένα, μέσα από τους άλλους γύρω μου. Με την Ιερή Παράδοση δεν έχω ιδέα ούτε προς τα πού να ψάξω! Άγνοια μεγάλη... ντρέπομαι, αλλά αυτή είναι η πικρή μου αλήθεια.

Θέλω όμως αυτό το κείμενο, που ήρθε στον δρόμο μου να είναι για μένα μια φρέσκια αρχή. Σταματάω λοιπόν να παρακολουθώ βιντεάκια στο youtube από πάστορες που ξεσηκώνουν τις μάζες με τις θεωρίες τους, όταν δεν έχουν καν χειροτονηθεί (όπως ορίζει η ορθόδοξη πίστη), σταματάω να ακολουθώ μεθόδους που τελικά δεν ξέρω κατά πόσο ακολουθούν τις ορθόδοξες συνισταμένες, να ασχολούμαι με την αντιγραφή της Αγίας Γραφής (αφού δεν το βλέπω πουθενά να εφαρμόζεται στην Ορθοδοξία), να ακολουθώ τις μεθόδους προσευχής και μελέτης, όπως η μέθοδος S.O.A.P. (ακρωνύμιο των λέξεων: scripture, observation, application, prayer), ή η μέθοδος P.O.W.E.R. ή F.E.A.S.T. (τις μελέτησα σχεδόν όλες, κάποιες τις εφάρμοσα, υπάρχουν στο διαδίκτυο πάρα πολλά μεθοδιστικά παραδείγματα όλων των μορφών και τύπων που μπορείς να φανταστείς), σταματώ από τη ρίζα να προσεύχομαι έτσι όπως εκείνοι έχουν επιβάλει, όταν -δόξα τω Θεώ- υπάρχουν ένα σωρό προσευχές μέσα στις δικές μας, τις ορθόδοξες λειτουργίες των Πατέρων της "εν Αγίω Πνεύματι Εκκλησίας", στην Ιερά Σύνοψη, το Απόδειπνο, τον Μικρό και Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα κι ένα σωρό άλλα που δυστυχώς δεν τα ξέρω γιατί δεν έχω ασχοληθεί, όλα τους ενταγμένα μέσα σε αυτό που μόλις έμαθα ότι υπάρχει ως "Ιερά Παράδοση", για την οποία ούτε καν ξέρω από πού να αρχίσω να ψάχνω, όταν -δυστυχώς για μένα- έχω μελετήσει με επιμέλεια τόσα άλλα άσχετα και πλανερά που με έχουν απομακρύνει από το ζητούμενο.

Και η γλώσσα; Η διατύπωση; Γιατί συνεχίζει να με ξενίζει; Γιατί με εμποδίζει; Τι με εμποδίζει; Πού βρίσκεται η κακή επιρροή; Πώς την αντιμετωπίζει κανείς αυτά και αναρίθμητα άλλα, όσα τα κύματα της θάλασσας;

Πώς θα τα προσεγγίσω όλα αυτά; Πώς τα καταλαβαίνει τόσο αβίαστα ένας πιστός της Ορθοδοξίας, ακόμα και όταν είναι ένας απλός άνθρωπος του χωριού π.χ. και παρόλα αυτά η πίστη του βρίσκεται στα ύψη; Πώς το φτάνει κανείς αυτό; Πώς το αποκτά; Πώς γίνεται κοινωνός, εγώ, πώς γίνομαι κοινωνός της Αγίω Πνεύματι Εκκλησίας και εν Χριστώ ζωής, όταν δεν μου αρέσει καν να πηγαίνω στην εκκλησία αυτοπροσώπως; Ναι, ακούω τη Θεία Λειτουργία τις Κυριακές, αλλά από την τηλεόραση, γιατί δε μου αρέσει η φλυαρία μέσα στις εκκλησίες και το κους κους την ώρα που ο ιερέας λειτουργεί, και το κήρυγμα που δεν ακούω έτσι όπως τόσο παραστατικά μου το πασάρουν οι πάστορες της Εσπερίας, ίσως βαριέμαι κιόλας να πάω πολλές φορές, πού να ντύνομαι τώρα για εκκλησία, μου φτάνει που διαβάζω την Αγία Γραφή, φτάνει όμως αυτό; Αλήθεια, φτάνει;

Τι φτάνει για να φτάσω να πω ότι ναι, τώρα είμαι μια άρτια εκπρόσωπος της Ορθοδοξίας; Της ορθής πίστης, όπως μας την δίξαξε ο ίδιος ο Κύριος, Ιησούς Χριστός; Όταν δεν ξέρω καν ούτε τα στοιχειώδη; Από πού να αρχίσω μήπως και μπορέσω να καταλάβω;

Φωτιές μου άναψε αυτό το κείμενο και ευχαριστώ τον συγγραφέα του κειμένου που υπογράφει ως Ν.Μ. για την αφύπνιση πρωτίστως, γιατί με ξεβόλεψε. Γιατί μάλλον είχα λοξοδρομήσει.

Ξανά λοιπόν πίσω στην αρχή. Την Ορθή δόξα. Την εν Αγίω Πνεύματι Εκκλησία που θέλω να βρω. Έστω και μόνη μου. Έστω και τώρα.

Θα συνεχίσω λοιπόν να προσπαθώ και να επιμένω. Μέχρι να τα καταφέρω!

***

(Ακολουθεί το κείμενο της αναδημοσίευσης, τη διεύθυνση του κειμένου μπορείτε να τη βρείτε εδώ:

https://www.impantokratoros.gr/AD21DB0B.el.aspx)


Οι Προτεστάντες ρωτούν: Γιατί να είμαι Ορθόδοξος;

 
Ν. Μ. πρώην Προτεστάντη αιρεσιάρχη    
Το ερώτημα αυτό, που ίσως φαίνεται τόσο αφύσικο σε έναν πιστό Ορθόδοξο, έχει μεγάλη σημασία για κάποιον που ΔΕΝ πιστεύει στην Ορθόδοξη πίστη, ή έχει μικρή   σχέση με αυτήν. Ως πρώην ιδρυτής Προτεσταντικής ομάδας, και νυν Ορθόδοξος, πιστεύω ότι αξίζει να δώσω μια απάντηση από την παλιά μου εμπειρία, μέσα από την οπτική γωνία ενός Προτεστάντη, και πρώην ορκισμένου εχθρού της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πώς βλέπει λοιπόν ένας Προτεστάντης την Ορθοδοξία; Και τι μπορεί να τον κάνει να την εκτιμήσει;  
1. Μια αρνητική εικόνα στην Ορθοδοξία
Οι ποιμένες του Προτεσταντισμού εδώ στην Ελλάδα, όταν αναφέρονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σχεδόν πάντοτε το κάνουν με ένα επικριτικό πνεύμα. Και πράγματι, μέσα από την οπτική του Δυτικού ευσεβιστικού ανθρώπου, βρίσκουν πολλά ενοχλητικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας. Ας δούμε λοιπόν πρώτα, ποια είναι μερικά βασικά πράγματα που ενοχλούν έναν Προτεστάντη, από όσα βλέπει στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

A. Η αμάθεια του "όχλου"  

Όταν ένας Προτεστάντης συζητάει με έναν τυχαίο Ορθόδοξο, και αρχίζει να του αραδιάζει επιχειρήματα, (συνήθως από την Αγία Γραφή), στις περισσότερες περιπτώσεις, έχει μπροστά του έναν άνθρωπο άσχετο, και συνήθως "άγευστο" της Χριστιανικής πίστης, και συχνά φανατικό "οπαδό", και όχι ενσυνείδητο πιστό. Πράγματι, ο μέσος Ορθόδοξος, έχει ασχοληθεί με την Ορθόδοξη Εκκλησία, πολύ λιγότερο από ό,τι έχει ασχοληθεί με την ποδοσφαιρική ομάδα του, με την ξένη λογοτεχνία, με την επιστήμη, ή με τον... Βουδισμό! Έτσι, στα μάτια του Προτεστάντη, ο άνθρωπος αυτός, δεν είναι κάποιος που ΔΕΝ γνωρίζει την Ορθόδοξη πίστη, αλλά φαντάζει ως ένας εκπρόσωπος της... Ορθοδοξίας! Τους βλέπουν κάπως "αφ' υψηλού", σαν τους Φαρισαίους της εποχής του Χριστού, που έλεγαν: "ο όχλος ούτος ο μη γινώσκων τον νόμον επικατάρατοί εισι!" (Ιωάννης 7/ζ: 49).  


B. Η ανεπάρκεια πρεσβυτέρων  

Στα μάτια ενός Προτεστάντη, τα σκάνδαλα του Ορθόδοξου κλήρου, αποτελούν "επιβεβαίωση" της ορθότητας της επιλογής του, σε κάτι άλλο εκτός Ορθοδοξίας. Ο κάθε σχεδόν παπάς, στα μάτια τους φαίνεται ως "εχθρός", "μισθοφόρος του εχθρού", "απατεώνας", "λύκος άρπαγας", "ανήθικος" και "εκμεταλλευτής". Κυρίως όμως, ο φανατισμός και η εχθρότητα που διαφαίνεται ή εκδηλώνεται από κάποιους από αυτούς, είναι ο πλέον απωθητικός παράγοντας.  


Γ. Έλλειψη ενοριακής συνοχής  

Ενώ οι περισσότεροι Προτεστάντες, στις συναθροίσεις τους, έχουν ζεστές κοινωνικές σχέσεις, στις περισσότερες Ορθόδοξες ενορίες, παρατηρούν το ακριβώς αντίθετο. Οι ενορίτες νιώθουν ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, και αυτό για έναν Προτεστάντη, αποτελεί δείγμα έλλειψης της Χριστιανικής αγάπης, την οποία νιώθει ότι κατέχει στις μειονοτικές συνάξεις της ομάδας του, όπου όλοι γνωρίζονται με όλους, και έχουν στενότερη επαφή, λόγω της κοινής τους ιδιαιτερότητας.  


Δ. Ο τρόπος λατρείας  
Οι Προτεστάντες, θεωρούν τον τρόπο της Ορθόδοξης λατρείας, ως "εξω-Βιβλικό". Τους ενοχλούν οι εικόνες, οι ψαλμωδίες, οι ναοί, τα μυστήρια, τα άμφια, οι ακολουθίες, οι ιεροί κανόνες, κλπ. Ο,τιδήποτε έχουν διδαχθεί, ότι δεν ανήκει στο "πρωτοχριστιανικό Βιβλικό" πρότυπο λατρείας, δεν το θεωρούν "έγκυρο" Χριστιανικά, και το αποκαλούν: "ανθρώπινες παραδόσεις". Και ακόμα, τους ενοχλεί η "ασυδοσία" που φαίνεται να επικρατεί στην Ορθόδοξη ζωή και λατρεία, τόσο μεταξύ των λαϊκών, όσο και μεταξύ των κληρικών και των συμπεριφορών τους. Συνηθισμένοι από την πειθαρχημένη ζωή της ομάδας τους, θεωρούν την Ορθόδοξη πίστη "κέντρο διερχομένων".

Από τα παραπάνω, είναι προφανές ότι οι Προτεστάντες, (αλλά και οι Δυτικο-θρεμμένοι  "ορθόδοξοι" της εποχής μας που προβάλλουν ενστάσεις για την πίστη μας), μένουν κυρίως στο φαινόμενο, στη "συμπτωματολογία". Δεν διεισδύουν σε βάθος, στις αιτίες από τις οποίες προκύπτει το κάθε τι. Στέκονται στην επιφάνεια, και τους διαφεύγει η ουσία. Γενικεύουν το "όλον", και τους διαφεύγει το "επί μέρους". Και αγνοούν σημαντικές παραμέτρους της Χριστιανικής πίστης, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν, "πόσο έγκυρα είναι μερικά πράγματα που διδάχθηκαν ως δεδομένα" στον Προτεσταντισμό;
Εν τέλει, αποτυγχάνουν να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ να δουν τα πράγματα από την οπτική του πιστού Ορθοδόξου. Γιατί μόνο έτσι, θα μπορέσουν να αντιληφθούν, το μεγαλείο της Ορθοδοξίας. Αν δεν προσπαθήσεις να κατανοήσεις τον άλλον, και τον τρόπο που σκέφτεται, ΠΟΤΕ δεν θα καταφέρεις να κατανοήσεις σε βάθος, ούτε τη συμπεριφορά του, ούτε τη "συμπτωματολογία" της πίστης του. Και αυτός είναι ο λόγος, που ΠΡΙΝ απαντήσω στο ερώτημα: "Γιατί να είμαι Ορθόδοξος;", θέλησα να δείξω πρώτα, τι είναι εκείνο που απωθεί έναν Δυτικο-θρεμμένο, από την Ορθοδοξία.
Αφού ανέπτυξα τους λόγους που κάποτε με έκαναν να μισώ την Ορθοδοξία, ας αναπτύξω τώρα, μερικούς λόγους, που έκαναν εμένα τον ίδιο να αγαπήσω την Ορθοδοξία, να διαλύσω  την αιρετική ομάδα που είχα δημιουργήσει μέσα στην άγνοιά μου, και να ενταχθώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου.

2. Η πηγή τής Χριστιανικής πίστεως  
Το πρώτο βασικό πράγμα που αποτελεί επαρκή και σοβαρό λόγο για να είναι κάποιος χριστιανός (με την ευρεία έννοια του όρου), Ορθόδοξος, είναι να κατανοήσει τη σημαντικότητα της πηγής της πίστεως.
Ένας Προτεστάντης, έχει διδαχθεί (και έχει αποδεχθεί χωρίς έλεγχο και τεκμηρίωση), ότι δήθεν η πηγή της Χριστιανικής πίστης, είναι η Αγία Γραφή, και ότι τίποτα δεν πρέπει να δεχόμαστε έξω από αυτή. Μάλιστα, πιστεύει ότι η Αγία Γραφή αποτελείται από 66 βιβλία, χωρίς ποτέ να του έχουν εξηγήσει, για ποιο λόγο αφήνουν έξω από αυτή, τα 10 εκείνα βιβλία, που δέχονται οι Ορθόδοξοι.
Όταν ο άνθρωπος αυτός μάθει ότι η Αγία Γραφή έχει άλλα 10 βιβλία, ότι ΔΕΝ είναι "η πηγή της Χριστιανικής πίστης", αλλά ότι η πηγή της Χριστιανικής πίστης είναι "η εν Αγίω Πνεύματι" εμπειρία της Εκκλησίας διαχρονικά, (αυτό που λέμε: Ιερά Παράδοση), και ότι η Καινή Διαθήκη έχει συλλεχθεί  από την Ορθόδοξη Εκκλησία του 4ου αιώνα μ.Χ., τότε κλονίζεται. Κατανοεί ότι "κάτι δεν πάει καλά" σε όσα του δίδαξε ο Προτεσταντισμός ως "αληθινά" και "αναμφισβήτητα". Η ίδια η βάση της πίστης του, έχει καταστραφεί ανεπανόρθωτα. Κατανοεί, ότι δεν είναι δυνατόν, να απορρίπτει την Ορθόδοξη Εκκλησία που του έδωσε την Αγία Γραφή, και να δέχεται μόνο την Αγία Γραφή, που είναι παράγωγο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και αν ο άνθρωπος είναι λογικός και αγαπάει την αλήθεια, θα θελήσει να δει τα πράγματα μέσα από την Ορθόδοξη προοπτική, και να κατανοήσει τον πραγματικό "στύλο και εδραίωμα της αληθείας", που είναι "η Εκκλησία" (Α΄ Τιμόθεον 3/γ΄ 15), και όχι η Αγία Γραφή.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία λοιπόν, είναι εκείνη η Εκκλησία, που ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΠΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΒΑΣΗ για την πηγή της πίστεως, σε αντίθεση με τον Προτεσταντισμό. Στηρίζεται στην εν Αγίω Πνεύματι ζωή των αγίων, και μαρτυρείται ιστορικά, από την αρχή ως σήμερα.
Κατανοώντας το αυτό ένας Προτεστάντης, παύει πλέον να λέει: "πού το λέει η Αγία Γραφή αυτό που κάνετε;" Γιατί πλέον, αντιλαμβάνεται, ότι είτε το λέει η Αγία Γραφή, είτε όχι, αρκεί να το πει η Εκκλησία εν Αγίω Πνεύματι, για να είναι έγκυρο και αποδεκτό, ως τρόπος λατρείας του Θεού.

3. Ιστορική μαρτυρία  
Παράλληλα, έτσι ο άνθρωπος αυτός, μπαίνει σε μια πορεία αναζήτησης της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ Εκκλησίας. Πέραν από τους ισχυρισμούς του καθενός, για τι δήθεν πίστευαν ή έκαναν οι πρώτοι Χριστιανοί στη λατρεία τους, υπάρχουν ιστορικά ντοκουμέντα, πρωτοχριστιανικά κείμενα και αρχαιολογικές ανακαλύψεις, που δείχνουν, ότι οι Χριστιανοί, από την αρχή κιόλας, λάτρευαν τον Θεό με τον Ορθόδοξο τρόπο, και όχι με τον Προτεσταντικό. Υπήρχαν Σύνοδοι , ειδικό ιερατείο, εικόνες, άμφια, τιμή αγίων και ιερών λειψάνων, καθορισμένα δόγματα, Θεία Λειτουργία , εξομολόγηση , ευχέλαιο, χρίσμα, μνημόσυνα , σταυρός , νηστεία , εορτές... Τα πάντα ήταν έτσι απ' αρχής, και μόνο σε ασήμαντες λεπτομέρειες άλλαξε το τυπικό τους. Όλα αυτά, αν ένας Προτεστάντης τα διαβάσει στις αρχαίες ιστορικές πηγές, καταλαβαίνει ότι όλα όσα του έμαθαν οι ηγέτες του, ήταν μια αυθαίρετη και ψευδής εικόνα για την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία. Και αντιλαμβάνεται, ότι αυτό που μισεί στην Ορθόδοξη λατρεία ως "εξωβιβλικό", είναι αυτό ακριβώς που μας παρέδωσε ο Ίδιος ο Κύριος!
Η ιστορική έρευνα, είναι σίγουρο, ότι θα οδηγήσει έναν καλής προαίρεσης άνθρωπο, στην Ορθόδοξη λατρεία, μακριά από Προτεσταντικά εφευρήματα του 16ου αιώνα.


4. Αποστολική Διαδοχή  

Το επόμενο εξ' ίσου σοβαρό ζήτημα, που κάνει κάποιον να κατανοήσει, ότι δεν μπορεί να ισχυρίζεται "χριστιανικότητα" έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι το θέμα της αποστολικής διαδοχής. Καθώς μελετάει τις αρχαίες Χριστιανικές πηγές, κατανοεί εδάφια της Αγίας Γραφής, τα οποία χωρίς αυτή τη γνώση, εύκολα παλιά παρερμήνευε, ή αγνοούσε. Κατανοεί, ότι η Εκκλησία λειτουργεί με το θεόδοτο Συνοδικό σύστημα. Ότι το σύστημα αυτό, είναι η εγγύηση της ενότητας, της συνοχής, και της εν Αγίω Πνεύματι ζωής της Εκκλησίας.
Η μελέτη αυτή, θα τον οδηγήσει στο να αντιληφθεί, ότι εξ αρχής, στην Εκκλησία του Χριστού, κανείς δεν ενεργεί αυθαίρετα, χωρίς εξουσία. Αλλά υπάρχει μια κλιμάκωση εξουσιοδότησης, που ξεκινάει από τον Ίδιο τον Θεό Πατέρα, και καταλήγει μέσω του επισκόπου της κάθε πόλης, στον  τελευταίο Χριστιανό. Τότε ξυπνάει από τον Προτεσταντικό του λήθαργο, και κατανοεί ότι η εξουσία του Επισκόπου, δεν είναι "ανθρωποποίητη", αλλά βασικό Χριστιανικό δόγμα πίστης. Και αρχίζει να αναρωτιέται, για την πηγή της εξουσίας των Προτεσταντών ηγετών του, (ίσως και του ιδίου του εαυτού του, αν παριστάνει τον πρεσβύτερο σε κάποια από τις συνάξεις αυτές). Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να ποιμαίνουν τους άλλους;
Με έκπληξη, αντιλαμβάνεται, ότι η Εκκλησία ποτέ δεν αποστάτησε, (όπως του είπαν κάποιοι), αλλά πορεύεται στην ιστορία πάντοτε σε συνέργεια και ενότητα με τον Κύριο Ιησού Χριστό, εν Αγίω Πνεύματι. Και αυτή την αποστολικότητα, τη βρίσκει ΜΟΝΟ στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν μαθαίνει τους λόγους και τον τρόπο που δημιουργήθηκε το σχίσμα με τους Παπικούς. Τότε ο δρόμος προς την Ορθοδοξία είναι πλέον γι' αυτόν μονόδρομος.

5. Συνεπείς βιωματικές απαντήσεις  
Όλα τα ανωτέρω, του δίνουν πλέον συνεπείς απαντήσεις, για όλα εκείνα για τα οποία κάποτε κατηγορούσε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατανοεί πλέον τους λόγους της "ασυδοσίας" σε πολλούς λαϊκούς και κληρικούς της Ορθοδοξίας. Αντιλαμβάνεται ότι στο Συνοδικό Σύστημα, όπου δεν υπάρχει "πυραμιδοειδής" ιεραρχία με απόλυτες μονολιθικές εξουσίες, είναι φυσικό να υπάρχουν διαφωνίες και συγκρούσεις μεταξύ επισκόπων, σε επουσιώδη ζητήματα. Κατανοεί ότι σε μια λατρεία ελευθερίας, τα ίδια συνέβαιναν πάντοτε στον λαό του Θεού, και ότι το χωράφι του Χριστού είχε, έχει και θα έχει ζιζάνια ! Γνωρίζει πλέον τι, γιατί, και πώς πρέπει να το πιστεύει. Έτσι, κατανοεί, ότι αντί να επικρίνει τη διαγωγή των άλλων, καλύτερα θα ήταν να επικεντρώνεται στη δική του ζωή και διαγωγή, που ξέρει πολύ καλά, ότι ούτε ήταν, ούτε είναι όπως θα όφειλε να είναι ενώπιον του Θεού. Και αντί να περιμένει από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα, θα ήταν καλύτερα ο ίδιος να προσπαθήσει να δημιουργήσει έναν κύκλο πιστών αδελφών του γύρω του, με τους οποίους να έχει τη Χριστιανική κοινωνία που επιθυμεί. Γιατί και ο ίδιος δεν είναι αμέτοχος σε ευθύνες απέναντι στους άλλους.                                            

6. Δογματικό ξεκαθάρισμα  
Είτε όμως ήταν κάποιος Προτεστάντης, είτε όχι, στην Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκει και κάτι ακόμα, που πουθενά αλλού δεν μπορεί να συναντήσει. Βρίσκει την ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ. Γιατί ακόμα και ως "κοσμοείδωλο" αν θελήσει να δει κάποιος (παρά φύσιν) την Ορθοδοξία, και πάλι η ανωτερότητά της είναι πασιφανής, με κάθε ανθρωποποίητο κοσμοείδωλο, κάθε φιλοσοφίας, θρησκείας ή ιδεολογίας. Γιατί μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Θεού στα ζητήματα της ζωής και της σωτηρίας. είναι φυσικό να υπάρχουν πληθώρα κληρικών και λαϊκών που εκμεταλλεύονται την ελευθερία αυτή κυρίως προς ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ βλάβη. Και ότι σε μια τέτοια πίστη ελευθερίας, είναι φυσικό να υπάρχουν ψευτοχριστιανοί και καιροσκόποι. Άλλωστε, ήδη πλέον ο άνθρωπος αυτός, γνωρίζει ότι μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει κάποιος, τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ τρόπο που μπορεί να γνωρισθεί ο Θεός ως πρόσωπο, και την έννοια του προσώπου εν Ιησού Χριστώ.
Μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει κάποιος έναν δοκιμασμένο τρόπο ψυχοθεραπείας, με πειραματική επιβεβαίωση στο πρόσωπο των αγίων.

Μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει κάποιος, γιατί ο Θεός είναι Τριαδικός, και τι σημαίνει ότι "ο Θεός είναι αγάπη".
Μόνο στην Ορθοδοξία νιώθει κανείς το στοιχείο της ελευθερίας στη λατρεία του, και μαθαίνει το λόγο της θυσίας του Χριστού, μακριά από τον φόβο ενός θεού - εκδικητή .
Μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει την αλήθεια για την κόλαση και τον παράδεισο, και εκτιμά το μεγαλείο της αγάπης του Θεού.
Μόνο στην Ορθοδοξία μπορεί να βιώσει από τώρα, τον Μέλλοντα Αιώνα της Βασιλείας του Θεού, μακριά από "θα" και ψεύτικες υποσχέσεις για το μέλλον, που δεν έχουν πρακτικό αντίκρισμα στον αληθινό κόσμο.
Όλα αυτά, μαζί με τα επί μέρους στοιχεία της Ορθόδοξης δογματικής, έχουν μια πληρότητα τέτοια και μια συνέπεια, που πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει ο άνθρωπος. Γιατί πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει ανόθευτη τη Θεία Αποκάλυψη. Όταν ο άνθρωπος κάνει μέτρο σύγκρισης την Ορθόδοξη πίστη, βρίσκει κάθε ιδεολογία και κάθε ξένο δόγμα ανεπαρκές!

7. Η εν Αγίω Πνεύματι ζωή  
Τέλος, καθώς ο άνθρωπος βιώνει μέσα στην Ορθόδοξη πίστη και ζωή την πραγματική έννοια της Ορθοδοξίας, και καθώς αλλοιώνεται προς την ομοίωση του Θεού του και Κυρίου του Ιησού Χριστού, αρχίζει να αντιμετωπίζει τη ζωή του και τους συνανθρώπους του, με έναν τρόπο διαφορετικό, που πουθενά αλλού δεν συναντιέται.
Μαθαίνει να συγκρίνει τον εαυτό του, όχι με τους "κακούς και επικατάρατους του κόσμου", για να νιώθει εκείνος "καθαρός" και "σκεύος εκλογής", αλλά με τον ΤΕΛΕΙΟ και ΠΑΝΑΓΝΟ Κύριο Ιησού Χριστό. Και κάθε τέτοια σύγκριση αφήνει στην ψυχή του ταπείνωση και μηδαμινότητα. Αντιλαμβάνεται πλέον τη Χριστιανική οδό, όχι σαν "αφ' υψηλού κατάκριση" των αδελφών του, αλλά σαν συλλογική πορεία της ανθρωπότητας, προς τον σκοπό της ύπαρξής της. Κάθε φορά που ο πιστός κοιτάζει τον αμαρτωλό αδελφό του, δεν τον κατακρίνει, αλλά λυπάται βαθιά ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, γιατί μετέχει στην ίδια εκείνη ουσία, και τον πονάει. Και γνωρίζει ότι όχι μόνο η αμαρτία εκείνου, αλλά και η δική του αμαρτία, είναι λάδι στη φωτιά της κακίας του κόσμου. Και προσεύχεται και μετανοεί αντί να κατακρίνει. Και νιώθει την πτώση του άλλου σαν δική του πτώση, και αγωνιά για τη σωτηρία του.
Κάθε φορά που αμαρτάνει, δεν απελπίζεται, αλλά κοιτάζει με ελπίδα στην καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, που σταυρώθηκε για τον αμαρτωλό, και όχι για τον δίκαιο. Και ξανασηκώνεται και συνεχίζει τον αγώνα του, με ανανεωμένες δυνάμεις.
Αναζητάει ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επαφή με τον αδελφό του, με τη μοναδικότητα που διακρίνει το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, και δεν απαιτεί την ισοπέδωσή τους σε ένα καθιερωμένο νομικίστικο πρότυπο συμπεριφοράς, ηθικής και ζωής. Γι' αυτό μπορεί να προσεύχεται για ευλογία σε μια πάναγνη αγία όπως η Θεοτόκος, και ταυτόχρονα σε έναν φονιά και βιαστή άγιο. Και μπορεί να χαίρεται για τον άναρχο τρόπο λατρείας σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία, και αντί να δυσανασχετεί, να καμαρώνει για την ελεύθερη και ξεχωριστή έκφραση της πίστης του κάθε μοναδικού προσώπου απέναντι στον Θεό, χωρίς τυποποιημένες αγκυλώσεις.
Προσπερνάει τις ακαθαρσίες του κήπου της Εκκλησίας, και κάθεται στα λουλούδια του, για να απολαύσει τους ζωογόνους χυμούς τους. Και διδάσκεται από τον κάθε έναν, κατά το τάλαντο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Και εκτιμάει τη δύναμη του Θεού, που μπορεί να δημιουργεί άνθη σε έναν κήπο που διαρκώς βανδαλίζεται από κάθε είδους εχθρούς και πολέμιους.
Και καθώς σιγά - σιγά φωτίζεται ο άνθρωπος, ΜΟΝΟ στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου, Τον συναντάει "όπως είναι πραγματικά", και βιώνει μαζί Του την υπέρβαση του χρόνου, μετέχοντας στη Ζωή του Θεού.
Για όποιον γνωρίσει σωστά έστω και λίγο από το μεγαλείο και το βάθος της Ορθόδοξης πίστης, και βάλει τα πόδια του στον δρόμο της σωτηρίας, και βαδίσει έστω και για λίγο με τους αγίους, και γευτεί έστω και λίγο από το νερό της ζωής, δεν υπάρχει επιστροφή!

Ν. Μ. 


***

Με αγάπη,

Εύα 💗

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Η ευχή και το κομποσκοίνι



Πολλοί είναι αυτοί που μπερδεύουν το κομποσκοίνι με το κομπολόι ως προς τη λειτουργία του, τον σκοπό που εξυπηρετεί. Μόνο που το "κομπολόι"> (κομπολό(γ)ι, = κόμπος + λόγος) δεν αποτελείται από κόμπους, όπως λανθασμένα ονομάζεται, αλλά από χάντρες. Το κομποσκοίνι από την άλλη, είναι πράγματι κόμπος. Στην ουσία, είναι ένα σκοινί που αποτελείται από κόμπους και ο κάθε κόμπος αποτελείται πάλι από δικούς του ξεχωριστούς κόμπους, εννέα τον αριθμό. Το αυθεντικό κομποσκοίνι είναι μάλλινο και έχει χρώμα μαύρο. Θέμα τεχνικής; Όχι. Θέμα ουσίας.

Σήμερα, στις μέρες μας, κυρίως οι νέες γενιές, συνηθίζουν να φορούν στο χέρι τους κομποσκοίνια όλων των χρωμάτων συλλογικά, πέντε πέντε, δέκα δέκα, γιατί είναι της μόδας. Το κομποσκοίνι, ωστόσο, δεν ξεκίνησε ως μόδα. Ξεκίνησε από μοναχούς με πρώτον τον Παχώμιο, που το χρησιμοποιούσαν - και συνεχίζουν, βέβαια, να το χρησιμοποιούν - για να μετρούν τις προσευχές που κάνουν, ουσιαστικά τη μία και σημαντικότερη με τις διάφορες παραλλαγές της: την ευχή.

Η ευχή είναι η σημαντικότερη ίσως προσευχή που μπορεί να κάνει ο ορθόδοξος χριστιανός, είναι σύντομη, είναι απλή και είναι νοερή, την λες δηλαδή από μέσα σου. Είναι η νοερά προσευχή, αυτή που τη λες με το νου σου. Οι μοναχοί επαναλαμβάνουν τη νοερά προσευχή, την σιωπηλή ευχή, 24 ώρες το 24ωρο, νύχτα-μέρα.
Είναι μία φράση όλη κι όλη, αλλά η δύναμη που εμπεριέχει είναι δυναμίτης ενάντια στο κακό και τη σκοτεινιά του κόσμου. Είναι το σπαθί που διαλύει τις αλυσίδες της αμαρτίας, των παθών και των πειρασμών, το ουράνιο φως που διαλύει τα κοσμικά σκότη.
Είναι η προστασία του χριστιανού απέναντι στον εχθρό:


"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με." 

Αυτό. Ελέησέ με. Φώτισέ με. Δίδαξέ με. Παρηγόρησέ με. Δώσε μου την ελπίδα. Δώσε μου πίστη, θάρρος, δύναμη. Ελέησέ με με τη Θεία σου Χάρη. Δείξε μου το έλεός σου, την παρρησία σου, την αγάπη σου σ' εμένα. Αγάπησέ με. Ελέησέ με. "Κύριε", γιατί εσύ είσαι ο Κύριος του κόσμου, του επίγειου και του ουράνιου. Είσαι ο κυρίαρχος όλων των δυνάμεων που ορίζουν το σύμπαν, στον οποίο εγώ, το δημιούργημά σου, υποτάσσομαι στην δύναμή σου και σε ακολουθώ. "Ιησού", γιατί εσύ είσαι ο ενανθρωπίσας Λόγος, εσύ είσαι ο Θεός που έγινε άνθρωπος, ώστε εμείς οι άνθρωποι να γίνουμε θεοί, να φτάσουμε την αγιότητά του. "Χριστέ", γιατί εσύ είσαι ο Εκλεκτός που περιμένουμε όλοι με αγωνία, να' ρθεις ξανά, να περπατήσεις ξανά σ' αυτή τη γη, να φέρεις τη δικαιοσύνη στον κόσμο, να κρίνεις ζωντανούς και νεκρούς.

Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με. Σπλαχνίσου με. Δώσε μου την ελπίδα της σωτηρίας. Δώσε μου τον παράδεισο. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Ξανά και ξανά. Περνάς το χέρι σου νοερά από κόμπο σε κόμπο, κάθε φορά που λες την ευχή. Ελέησέ με. Επόμενος κόμπος: Ελέησέ με. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Μέχρι να φτάσεις στο τέλος και να γίνει ξανά αρχή, στον σταυρό και από τον σταυρό. Η αρχή και το τέλος. Ένας κύκλος αέναος, ένα βραχιολάκι από κόμπους, ένα βραχιολάκι προσευχής. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Κάθε κόμπος διαδέχεται τον επόμενο, εσύ για να λες την ευχή σου, κι εκείνο για να σε προστατεύει και να σε ενισχύει.

Το κομποσκοίνι δεν είναι χάντρες, οι χάντρες πέφτουν και σπάνε και ο εχθρός νικά. Το κομποσκοίνι κρατάει γερά, μας προστατεύει από τον εχθρό, όπως μας προστατεύει από την πτώση. Κάθε κόμπος αποτελείται από εννέα κόμπους, ένας για το κάθε τάγμα αγγέλων που έρχεται στην υπηρεσία σου. Είναι τα εννέα τάγματα των αγγέλων που έρχονται με το μέρος μας και μας προστατεύουν από κάθε κακό. Από το δέκατο τάγμα με αρχηγό τον έναν, τον έκπτωτο, που αμφισβήτησε τον Θεό του. Από το τάγμα της σκοτεινιάς και του κακού, αυτό στο οποίο οφείλονται όλα τα κακά και οι συμφορές που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Από αυτό το ένα τάγμα προστατευόμαστε, το υποχθόνιο και δολερό, αυτό που μας γεμίζει φθόνο και δάκρυ και υποκρισία και ψέμα, αυτό που έχει βαλθεί να καταστρέψει ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, ό,τι μας κάνει χαρούμενους, ευτυχισμένους, πλήρεις. Ο αποκλειστικός σκοπός του είναι να καταστρέψει το πιο πολύτιμο και λατρεμένο δημιούργημα του Θεού και που μισεί θανατηφόρα με όλο του το είναι: εμάς, τους ανθρώπους. Τα παιδιά του φωτός. Του Ενός. Τους κληρονόμους της Βασιλείας των Ουρανών, που εκείνοι ποτέ δεν θ' αποκτήσουν και ποτέ δεν θα γίνουν και το ξέρουν αυτό πιο καλά από οτιδήποτε άλλο.

Το κομποσκοίνι στο χέρι δεν είναι ένα μοδάτο αξεσουάρ που ομορφαίνει το χέρι, είναι η θωράκισή μας απέναντι στο κακό, η θεϊκή δύναμη που περιμένει να ενεργοποιήσουμε. Το κομποσκοίνι μας δεν είναι ο σκοπός, είναι το μέσο, το εργαλείο για να φτάσουμε στο ζητούμενο, που είναι η πρόσβαση, η ανοιχτή γραμμή, είναι η συνομιλία μας με τον Θεό που μας προστατεύει.

Είναι επίσης η δική μας συνεισφορά στην αιώνια μάχη του καλού και του κακού. Είναι η επιλογή του στρατοπέδου μας που κάνουμε, όλων αυτών που καλούμαστε να ορίσουμε αυτό το ένα και μοναδικό που μας ορίζει. Του ποιοι είμαστε, πού θέλουμε να πάμε, σε ποιο στρατόπεδο ανήκουμε και τι ακριβώς πολεμάμε και ποιον. Γιατί, ή έτσι ή αλλιώς, είτε το γνωρίζεις είτε όχι, τη μάχη δεν την αποφεύγεις. Απλά εσύ ορίζεις ποιος θα είναι ο στρατηγός σου, αρκεί να τον ξέρεις, να τον μάθεις, ώστε να μπορείς να είσαι σε θέση να επιλέξεις. Είναι επιλογή δική μας, είναι η ελευθερία μας, και αυτή η ελευθερία της βούλησης είναι δώρο του Θεού σε εμάς. Ο έκπτωτος δεν ξέρει από ελευθερίες, ούτε από διαύγεια, ούτε από ειλικρίνεια και αλήθεια. Ο έκπτωτος δεν είναι ντόμπρος, φοράει μάσκα και υποκρίνεται παριστάνοντάς σου τον τάχα μου θεό, ενώ δεν είναι. Ζει στο σκοτάδι και δουλεύει ύπουλα μέχρι να τον πάρεις στη δούλεψή του και να γίνεις σκλάβος του, έρμαιο των παθών σου και της επακόλουθης πτώσης σου, για να χαίρεται με μια ακόμα κατεστραμμένη ψυχή.

Όπως και να' χει όμως, δεν μας ορίζει εκείνος. Δεν έχει τη δύναμη, όχι όταν εμείς έχουμε τη δύναμη της επιλογής και της ελευθερίας της ελεύθερης βούλησης. Το μόνο που έχει οριστεί είναι η μάχη και τα αντίπαλα δέη. Το κυριότερο όλων, η έκβαση της τελικής αναμέτρησης, όπου τίποτε δεν θα μείνει κρυφό κάτω από τον ήλιο και όπου όλοι αργά ή γρήγορα θα κριθούν και όλοι θα λογοδοτήσουν. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗


Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

Γιατί να διαβάζω την Αγία Γραφή; (+ πλάνο αντιγραφής μηνός Μαΐου)

Σήμερα σκέφτηκα να αφήσω την ίδια την Αγία Γραφή να μας μιλήσει από μόνη της, πώς σας φαίνεται; Γιατί καλό είναι να πληροφορείσαι διάφορα σχετικά με την Αγία Γραφή από τρίτους που κάτι είπαν ή διάβασαν ή σχολίασαν (όπως κάνω εγώ τώρα, π.χ.), αλλά καλό είναι μερικές φορές να αποστασιοποιείσαι και να αφήνεις να σου μιλάει απευθείας το ίδιο το κείμενο ώστε να έχεις άμεση σύνδεση εσύ ο ίδιος πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια και τη ζωή. Επέλεξα λοιπόν ένα απόσπασμα που νομίζω ότι απαντά από μόνο του στο ερώτημα: γιατί πρέπει να διαβάζουμε την Αγία Γραφή, όχι μόνο ως χριστιανοί αλλά και ως άνθρωποι, αλλά και τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι χριστιανοί ορθόδοξοι επί του συγκεκριμένου.

Το απόσπασμα είναι από την Επιστολή Β' προς Τιμόθεον από το κεφάλαιο 3: 16-17 και από το κεφάλαιο 4: 1-5: Η συγκεκριμένη επιστολή είναι γραμμένη από τον απόστολο Παύλο λίγο πριν τον μαρτυρικό θάνατό του (τέλος 66 μ.Χ. με αρχές 67 μ.Χ.) και απευθύνεται στον πιστό ακόλουθο και σύντροφό του Τιμόθεο που τον συμβουλεύει να διατηρήσει την πίστη ακολουθώντας το παράδειγμά του ως πιστός στρατιώτης του Χριστού.

3:16 - "Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός." 
3:17 - "Έτσι ο άνθρωπος του Θεού είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο."
4:1 - "Εγώ, λοιπόν, (= ο απόστολος Παύλος) σε εξορκίζω (= τον Τιμόθεο) ενώπιον του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, που πρόκειται να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς όταν θα εμφανιστεί και θα βασιλέψει."
4:2 - "Κήρυξε το λόγο του Θεού με επιμονή, στον κατάλληλο και στον ακατάλληλο καιρό. Έλεγξε, επίπληξε, συμβούλεψε. Κι όλα αυτά με όλη τη μακροθυμία σου, διδάσκοντας με όλη σου την υπομονή."
4:3 - "Θα 'ρθεί καιρός που οι άνθρωποι δε θα ανέχονται τη σωστή διδασκαλία, αλλά θα συγκεντρώνουν γύρω τους πλήθος από δασκάλους, που να ταιριάζουν με τις επιθυμίες τους, για ν' ακούνε αυτά που τους αρέσουν." 
4:4 - "Θα κλείνουν τ' αυτιά τους στην αλήθεια και θα στρέφονται στα παραμύθια." 
4:5 - "Εσύ όμως να είσαι άγρυπνος για να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά. Να κακοπαθήσεις, να εργαστείς για τη διάδοση του ευαγγελίου, να εκπληρώσεις το καθήκον σου στην υπηρεσία του Θεού."

Το κείμενο δίνει πιστεύω απάντηση ως προς τη χρησιμότητα του να διαβάζει κανείς την Αγία Γραφή. Μάλλον να τη μελετά, αφού η αποκάλυψη των μυστικών της, πέρα από την θεόπνευστη αποκάλυψη αυτή καθαυτή, έρχεται με τη μελέτη και την εμβάθυνση των εννοιών του ιερού κειμένου.
Με την απλή ανάγνωση, σα να διαβάζουμε μυθιστόρημα δηλαδή, είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε στα βάθη και τα πλάτη του Θείου Λόγου. Απλά ενημερωνόμαστε πληροφοριακά για τα όσα συμβαίνουν μέσα στις σελίδες και επιφανειακά για να δεις τι θα γίνει παρακάτω.

Εκεί είναι που γίνεται και το όλο μπέρδεμα με τους 'χλιαρούς' χριστιανούς ή τους σκεπτικιστές. 'Εντάξει μωρέ, τις ξέρω τις παραβολές του Χριστού, τις έκανα στο σχολείο, χάσιμο χρόνου.' Κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Το θέμα όμως δεν είναι να τις ξέρεις απλώς πληροφοριακά, αλλά να μπορέσεις να σκάψεις κάτω από την επιφάνεια της πληροφορίας και να δεις τι προσπαθεί ο Θεός να σε διδάξει και τι ζητάει από σένα. Πώς δηλαδή μπορείς αυτή τη συγκεκριμένη π.χ. παραβολή, τη διδαχή της, να την προσεγγίσεις, να την 'ξεκλειδώσεις' και να καταφέρεις να φτάσεις στην αλήθεια της εφαρμόζοντάς τη στη ζωή σου. Όχι επειδή το θες εσύ, αλλά επειδή το θέλει Εκείνος, αφού για Εκείνον γίνονται όλα, για τη δόξα τη δική Του και τη σωτηρία τη δική μας.

Πάντα προσπαθώ να μπω στη θέση του ήρωα της κάθε ιστορίας της Αγίας Γραφής και να σκεφτώ τι θα μπορούσε να με συνδέσει μαζί του. Και εμείς είμαστε αδαείς ως προς τις γραφές, κι εμείς ζούμε σε μια εποχή δύσκολη, όπως οι απόστολοι τότε. Μήπως οι σημερινοί χριστιανοί δεν καλούνται να αναμετρηθούν με την κυνικότητα και την ειρωνεία των καιρών, με την καχυποψία, την ειδωλολατρία που μπορεί να μη λέγεται θυσίες στα είδωλα, αλλά κι εμείς έχουμε τους ψεύτικους θεούς που λατρεύουμε, το χρήμα, τη δόξα, τη μόδα, τον καταναλωτισμό, τα αυτοκίνητα, τα κινητά και οτιδήποτε μας κρατάει δέσμιους με τα εγκόσμια. Σε αυτούς λοιπόν τους "ακατάλληλους καιρούς" μήπως κι εμείς δεν καλούμαστε να προβάλουμε και την άλλη πλευρά, την πλευρά του Θεού; Την αλήθεια; Κι αυτό η Αγία Γραφή το λέει "καθήκον", όχι αν θέλετε και σας αρέσει κι αν έχετε χρόνο και διάθεση. Είναι εντολή, και μία από τις βασικότερες που βρίσκεις διάσπαρτη σε ολόκληρη την Αγία Γραφή είναι ακριβώς αυτή: Να τηρείς τις εντολές. Όχι βέβαια της κοινωνίας, ούτε του εαυτού σου, αλλά του Θεού, γιατί αυτό έχει ζητήσει από εμάς, και γιατί αυτό θέλει. Οφείλουμε, επομένως, να τηρούμε τις εντολές του Θεού, οι οποίες βρίσκονται όλες τους μέσα στην Αγία Γραφή.

Ο 'καλός χριστιανός' επομένως, όχι σύμφωνα με εκκλησιαστκά τυπολατρικά (που για να πω την αλήθεια μου, δεν με βρίσκουν και τόσο σύμφωνη με όλα αυτά, μπορεί να κάνω και λάθος), αλλά όπως ακριβώς τον θέλει ο Θεός, αυθεντικό και υπάκουο, οφείλει να τηρεί τις εντολές σε όλες τις πτυχές της ζωής του, εξωτερικής και εσωτερικής. Για να μπορεί να το κάνει πρέπει να καθίσει ο ίδιος και να μελετήσει την Αγία Γραφή. Γιατί ο ίδιος; Γιατί η Αγία Γραφή είναι ένα θαυμαστό βιβλίο, το οποίο αποκαλύπτεται στον καθέναν μας με έναν μοναδικό τρόπο. Είναι σα να μιλάει στον καθέναν μας ξεχωριστά. Και πρέπει να μιλάμε κι εμείς πίσω. Μέσα από την προσευχή, ζητώντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που θα μας φωτίσει τον δρόμο της αλήθειας, της διδαχής και της σοφίας, ζητώντας μας, πέρα από την καθοδήγηση, την δύναμη και το θάρρος να τα κάνουμε πράξη στη ζωή μας.

Γι' αυτό και είναι τόσο σημαντικό να αφιερώνεις λίγο από τον χρόνο σου και σε καθημερινή βάση για να μελετάς τον Λόγο του Θεού. Κάπου το γράφει μάλιστα αυτό πολύ περιφραστικά, η Αγία Γραφή δεν είναι το παντεσπάνι που το τρως μια φορά τις Κυριακές, αλλά το ψωμί που σε θρέφει σε καθημερινή βάση. Είναι η τροφή της ψυχής και η ψυχή, όπως λέει και το λαϊκόν άσμα, είναι Πολύ Μεγάλο Πράγμα!

***

Για το πλάνο αντιγραφής Αγ. Γραφής σας έχω για το μήνα Μάιο ένα πολύ πολύ ενδιαφέρον θέμα:

"Αυτο-έλεγχος". Αγγλιστί: "Self-control".

Είναι ένα θέμα τεράστιο που πονά και που χρειάζεται μεγάλος αγώνας από μέρους μου για να το κατακτήσω. Όταν το εντόπισα στο διαδίκτυο από την αγαπημένη νικήτρια από καρκίνο Sweet Blessings, μου χτύπησε αμέσως καμπανάκι. Γιατί; Γιατί σε όλα τα απαγορευτικά της Αγίας Γραφής, εγώ χτυπάω κόκκινο. Γκρινιάζω, εκνευρίζομαι για το παραμικρό, τρελαίνομαι όταν κάτι δεν πηγαίνει με τα νερά μου, μουρμουράω με τα πάντα, όλα με πειράζουν και όλα με τσαντίζουν. Ενθουσιάζομαι εύκολα, βαριέμαι εύκολα, κουράζομαι εύκολα, εγκαταλείπω εύκολα, απελπίζομαι εύκολα, κλαίω εύκολα, παραπονιέμαι εύκολα και γελάω εύκολα και συγκινούμαι εύκολα.
Όλα αυτά βέβαια, δεν δείχνουν μακροθυμία, κάθε άλλο παρά, αφού απέχω έτη φωτός από την υπακοή στη θεία εντολή, αυτή του αυτο-ελέγχου. Που θα πει, ότι για να κατακτήσεις αυτό το πνευματικό πεδίο μάχης, χρειάζεται αγώνας, άσκηση, επιμονή και θεία χάρη. Που θα πει επίσης και μελέτη και εφαρμογή στην πράξη, όσο άτσαλη και αν είναι η αρχική προσπάθεια. Φτάνει να επιμένεις και να προχωράς.

Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

Σκέψεις της Δευτέρας

Εκνευρίζομαι (αν και δεν πρέπει) όταν ακούω ανθρώπους να υποστηρίζουν με σθεναρότητα κάποιες ιδέες άσχετες με τον χριστιανισμό και την ορδοξοξία και όταν τους ρωτάω πιο συγκεκριμένα, να διαπιστώνω ότι δεν έχουν καν διαβάσει την Αγία Γραφή ώστε να τεκμηριώνουν τα όσα ισχυρίζονται. Για μένα, η Αγία Γραφή είναι το άλφα και το ωμέγα. Ακούω διάφορα, αναλύσεις επί αναλύσεων, διδάγματα και όλα τα σχετικά, αλλά δεν θέλω να μου το επιβάλεις, απλά επειδή εσύ μου λες ότι έτσι είναι και πρέπει να το δεχτώ. Άφησέ με να διαπιστώσω από μόνη μου την αλήθεια, διαβάζοντάς τη μέσα στις σελίδες της Αγίας Γραφής. Δώσε μου τα λόγια του Χριστού να τα ακούσω εγώ η ίδια από το στόμα Του, από τα λεγόμενά του, όπως αυτά γράφτηκαν από τους αυτόπτες μάρτυρες, όπως ο ευαγγελιστής Ιωάννης, που ήταν εκεί, παρών, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του Ιησού, τον άκουγε όταν μιλούσε, τον ακολούθησε σε όλη την πορεία Του ως τον Γολγοθά. Ήταν εκεί, μαζί με τη μητέρα του Ιησού, τα δάκρυά του Κυρίου του κυλούσαν πάνω του, ήταν εκεί όταν Εκείνος δίψασε και του έδωσαν ξύδι, ήταν εκεί όταν ψέλισε το Τετέλεσται.

Αυτούς θέλω να ακούω και από αυτούς να διδάσκομαι και να προχωρώ στη ζωή μου. Έχει φτάσει ως τα χέρια μου η μετάφραση των εβδομήκοντα, είναι η παλαιότερη μετάφραση στα ελληνικά της Παλαιάς Διαθήκης, ό,τι δηλαδή πιο έγκυρο για να ασχοληθεί κανείς σήμερα, αν δεν μιλάς την εβραϊκή γλώσσα που ήταν η πρωτότυπη γλώσσα που γράφτηκε η Παλαιά Διαθήκη. Αλλά και η Καινή Διαθήκη, που γράφτηκε στην αρχαία ελληνική, στην αυθεντική γλώσσα που επέλεξαν οι μαθητές του Χριστού να χρησιμοποιήσουν. Γιατί όχι την εβραϊκή που ήταν και η γλώσσα τους όντας Ιουδαίοι; Μα, γιατί στα εβραϊκά, μόνο οι δικοί τους θα μάθαιναν για το μήνυμα του Χριστού (που δεν το δέχτηκαν κιόλας οι πιο πολλοί από αυτούς, κι ήταν και ο περιούσιος λαός), ενώ οι εθνικοί δεν θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στο ευαγγέλιο, λόγω της όποιας γλώσσας μιλούσε ο καθένας στον τόπο του. Για να μπορέσει το ευαγγέλιο να γίνει προσβάσιμο σε όλους τους υπόλοιπους λαούς και  γλώσσες τους, χρειαζόταν ένας κοινός παρονομαστής, μια κοινή γλώσσα που μπορούσαν να καταλάβουν όλοι, και αυτή η γλώσσα ήταν τα αρχαία ελληνικά. Όταν μιλάμε για εθνικούς, λοιπόν, δεν εννοούμε μόνο τους Έλληνες, όπως ισχυρίζονται πολλοί, αλλά οποιονδήποτε άλλον λαό πλην των Ιουδαίων και της εβραϊκής γλώσσας που χρησιμοποιούσαν.

Γι' αυτό και είναι τόσο σημαντικό για εμάς τους Έλληνες που ολόκληρη η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στη δική μας πρωτότυπη γλώσσα, την ελληνική, όπως επίσης σημαντικό ήταν ότι εμείς οι Έλληνες ήμασταν από τους πρώτους που δέχτηκαν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ήδη το υποπτευόμασταν από τους σωκρατικούς, τους πλατωνικούς και τους αριστοτελικούς γίγαντες της ελληνικής φιλοσοφίας και παράδοσης. Η γέφυρα του πριν και του τώρα συνδέθηκε με την λατρεία στον "άγνωστο θεό", αυτόν που επιβεβαιώθηκε με την έλευση του Θεανθρώπου, του Μεσσία που όλοι περιμένανε, Κυρίου ημών, Ιησού Χριστού.

Με το πέρασμα των αιώνων βέβαια, η ελληνική γλώσσα, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, πέρασε από διακυμάνσεις και από αρχαία ελληνικά πέρασε στα βυζαντινά, μετά στα υστεροβυζαντινά, δέχτηκε τις αλλοιώσεις αλλόθρησκων λαών που ορέγονταν τον πολιτισμό μας, τα ήθη κι έθιμά μας, όχι όμως τη θρησκεία μας, επηρεαστήκαμε από τους δυτικούς που θέλησαν να μας προσαρμόσουν στα δικά τους δυτικά πρότυπα, κι εμείς το κάναμε, ήρθε η Επανάσταση και η δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, θέλαμε να γίνουμε "πολιτισμένοι" και φτιάξαμε το νόθευμα της "καθαρεύουσας", ακολούθησαν οι διαμάχες μεταξύ καθαρεύουσας και δημοτικής, που ήταν η γλώσσα του απλού λαού, φτάσαμε στο σήμερα που για άλλη μια φορά νοθεύεται από δυτικόφερτες αλλοιώσεις και πάει λέγοντας. Ζωντανή γλώσσα, με τις όποιες επιρροές της, πλην όμως, ελληνική. 

Το θεωρώ μεγάλη τύχη (εγώ το λέω ευλογία) που η Καινή Διαθήκη είναι γραμμένη στη γλώσσα μας. Ως ορθοδοξία είναι σωστό που διατηρείται η πρωτότυπη μορφή γλώσσας όπως αυτή γράφτηκε τότε, ως την πλέον ανόθευτη. Όμως, να σας πω κάτι; Το ίδιο μήνυμα δεν περνάει και στα αγγλικά; ή τα γαλλικά ή τα ρώσικα, που είναι και ορθόδοξοι όπως κι εμείς; Γιατί, ζώντας στο σήμερα, μιλώντας τη σύγχρονη γλώσσα που μιλάμε, γιατί να μην περνάει το μήνυμα του Ευαγγελίου και στη δική μας απλή σημερινή γλώσσα που ξέρουμε και καταλαβαίνουμε, αντί της γλώσσας που επικρατούσε κάποτε; Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Την κοινή ελληνιστική γλώσσα την καταλάβαιναν όλοι τότε, ήταν το αντίστοιχο με τα δικά μας αγγλικά που πρακτικά γνωρίζουμε όλοι μας, αλλά χρειάζομαι τη σημερινή μου γλώσσα, αυτή που μιλάω τώρα, για να μπορώ να σκεφτώ και να συνδεθώ με το κείμενο για να μπορέσω να αντιληφθώ την ουσία του. Ναι, κρατάω ως παρακαταθήκη την αυθεντική μορφή του κειμένου, που δεν θα μου πάρουν ή αλλοιώσουν ποτέ, και σε αυτό θα ανατρέχω για κάθε δίλημμα ή απορία, αλλά σήμερα, οι ιερείς μας, το κήρυγμά τους, οι ομιλίες τους, γιατί να απέχουν τόσο πολύ από την καθημερινότητά μου, από τον τρόπο που μιλάω και διαβάζω; Αυτό είναι κάτι που δυσκολεύομαι να αφομοιώσω.

Θέλω, όταν διδάσκομαι τα μηνύματα της Αγίας Γραφής να μπορώ να τα καταλαβαίνω. Επειδή τα κηρύγματα των δικών μας ιερέων είναι, και με το δίκιο τους ίσως, γραμμένα στα αρχαία ελληνικά, υπάρχει, κατά την ταπεινή μου άποψη, διάσταση μεταξύ ιερέων και πιστών. Το ίδιο ακριβώς διαπιστώνω να συμβαίνει και στις λειτουργίες της εκκλησίας, στις δοξασίες, τις δεήσεις, τις παρακκλήσεις κτλ. Πηγαίνω να λατρέψω τον Κύριό μου, να προσευχηθώ στην Παναγία, να παρακαλέσω ή οτιδήποτε και ελάχιστα πράγματα καταλαβαίνω από όσα διαδραματίζονται εκεί, ακριβώς λόγω της γλώσσας που διέπρεπε και με την αξία της κατά τους βυζαντινούς χρόνους, αλλά που καμία σύνδεση δεν υπάρχει με το σήμερα. Θέλω, ως πιστή, να μπορώ να συνδεθώ με τον Λόγο του Θεού, να μπορώ να καταλαβαίνω το μήνυμα και να διδάσκομαι από αυτό. Κάποιοι σκληροπυρηνικοί το λένε ίσως και αίρεση, γιατί υποτίθεται ότι αλλοιώνεται το πρωτότυπο κείμενο. Διαφωνώ, όμως, κάθετα με αυτό τον ισχυρισμό. Τι είναι αίρεση; Να αλλοιώνεις τα μηνύματα κατά πώς σε βολεύουν, να προσθέτεις και αφαιρείς αποσπάσματα, μέχρι και ολόκληρα βιβλία όπως συμβαίνει σε κάποιες χώρες, ή να φέρνεις τα ίδια νοήματα αναλλοίωτα, μεταφέροντάς τα πιστά στη γλώσσα του  σήμερα που ξέρεις και καταλαβαίνεις; Αυτό δεν έγινε και με τους ευαγγελιστές; Μετέφεραν τα νοήματα του Λόγου του Θεού από τα εβραϊκά στα ελληνικά, αφήνοντας αναλλοίωτο το κείμενο! Γιατί αν είναι έτσι, τότε είναι αιρετικοί και όλοι όσοι χρησιμοποιούν το Ευαγγέλιο αλλά και όλη την Αγία Γραφή στη δική τους γλώσσα με την πιστή μεταφορά των λέξεων από τη μία γλώσσα στην άλλη, αναλλοίωτα, επειδή αυτή είναι η γλώσσα τους και αυτήν καταλαβαίνουν ώστε να δεχτούν τα μηνύματα, τότε όλη η υφήλιος και όλοι οι λαοί που έχουν δεχτεί το μήνυμα της Αγίας Γραφής. Όλοι αυτοί είναι αιρετικοί; Επειδή το μήνυμα έχει φτάσει ως αυτούς με όχημα τη γλώσσα τους που μεταφέρθηκε πιστά χωρίς καμία παρέμβαση, παρά μόνο ως μεταφορά από τη μία γλώσσα στην άλλη; Ε, δεν είναι έτσι! Πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη.

Έχω ένσταση με πολλά από τα πράγματα που συμβαίνουν στην εκκλησία σήμερα, και στη δική μας, που με απομακρύνουν από την πηγή. Δε μου αρέσει π.χ. που, ενώ επικρατεί η αρχαία γλώσσα που λίγοι κατανοούν και αντιλαμβάνονται μέσα στις λειτουργίες, παρόλα αυτά υπάρχουν ιερείς που δεν επεξηγούν έστω τα όσα συμβαίνουν την ώρα της λατρείας. Δε μου αρέσει που δεν μπορώ να συμμετάσχω στη δοξολογία, έστω, με κάποια φωτοτυπία μπροστά μου, ώστε να βλέπω τι συμβαίνει ως τελετουργικό, και να υπάρχει και η απόδοση στη δημοτική ώστε να μπορώ να καταλαβαίνω. Δεν μου αρέσει επίσης να βλέπω ιερείς να κυκλοφορούν με ολόχρυσα χαϊμαλιά και πανάκριβα ράσα ή να οδηγούν τελευταίας τεχνολογίας τετρακίνητα προκαλώντας το αίσθημα του απλού πιστού. Συγγνώμη, αλλά τέτοια χλιδή και πολυτέλεια θα μπορούσα να τη δικαιολογήσω αν ήσουν πάπας, όχι παπάς. Υπάρχει διαφορά. Από την χλιδή και την πολυτέλεια των καθολικών ξεκίνησε το Σχίσμα μεταξύ των Χριστιανών. Ξεχνάμε τα αίσχη που διέπραξαν κατά τις σταυροφορίες; Τη λεηλασία που δέχτηκε η Κωνσταντινούπολη και η Αγια Σοφιά μας, η ύβρις που προκάλεσαν οι φίλτατοι "δυτικοί" και "πολιτισμένοι", γιατί; Για το χρήμα και τη δόξα; Αυτό είναι δόξα; Να ποδοπατάς τα ιερά και όσια; Να ασελγείς εναντίον του Θεού που σε δημιούργησε; Μήπως ξεχνάμε τις άλλες λεηλασίες του άλλου φίλτατου γερμανού Καρλομάγνου που δεν άφησε πέτρα πάνω στην πέτρα, για να φέρει τον δικό του, πάλι "δυτικό" πολιτισμό, διαλύοντας για άλλη μια φορά την ένωση με τον Θεό και την εκκλησία που ο Χριστός θέλησε να φέρει, ως φορέας των καλών νέων, της σωτηρίας του ανθρώπου, της αιώνιας ζωής; Πολλές οι λεηλασίες, πολλά τα πάθη του ανθρώπινου γένους, και όταν λέμε πάθη, εννοούμε βεβαίως αμαρτίες. Αμαρτίες που τις βλέπει ο Θεός και τις κρίνει.

Εμείς όμως, οι απλοί Έλληνες, που ποτέ δεν πλουτίσαμε από περιουσίες άλλων, λόγω των αξιών με τις οποίες γαλουχηθήκαμε πρωτίστως από την ορθόδοξη πίστη μας, την μόνη αληθινή πίστη, όχι μόνο του χριστιανισμού, αλλά και όλου του πλανήτη, και δεν είναι υπερβολή που το λέω, κάντε την αναζήτησή σας και θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας. Όλες οι υπόλοιπες θρησκείες ανά τον κόσμο βάζουν σαν κέντρο της ύπαρξής τους τον εαυτό (τους). Πώς θα γίνουν θεοί. Η μεγαλύτερη αμαρτία που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο ανθρώπινο γένος είναι αυτή ακριβώς: η αλαζονεία, το ότι εγώ τα ξέρω όλα, τα θέλω όλα, δεν έχω ανάγκη κανέναν και τίποτα, γίνομαι κύριος του εαυτού μου και του κόσμου. Διαχωρίζομαι από τους άλλους, γιατί είμαι καλύτερος, σοφότερος, παντογνώστης. Κάτι βέβαια που ξεκινά τους πολέμους, τόσο σε πλανητικό επίπεδο όσο και σε ατομικό. Σκεφτείτε το: Πάρτε μια χώρα γειτονική. Και αυτή η χώρα περνάει δύσκολα με τον λαό της και τα πράγματα που συμβαίνουν μέσα στη χώρα αυτή. Το ορθό θα ήταν: κοιτάζω πώς να βελτιώσω την κατάσταση εντός των ορίων μου, να δω τους ανθρώπους της ευτυχισμένους μέσα σε μια χώρα που θα ικανοποιεί τις ανάγκες τους. Σωστά;

Λάθος, γιατί αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι, αντί να κοιτάζει να βελτιώσει την κατάσταση στη χώρα του, να εποφθαλμιά την ξένη χώρα που βρίσκεται πιο πέρα, αυτή που δεν τους ανήκει, να εισβάλει στο σπίτι του άλλου από φθόνο και μίσος, που ο άλλος ζει καλύτερα, είναι ευτυχισμένος και άρα το θέλω κι εγώ αυτό και πρέπει να το αποκτήσω. Χωρίς καν να αναρωτιέται γιατί; Χωρίς να κάνει κριτική στον εαυτό του και να δει πού είναι το δικό του το πρόβλημα και να το λύσει και όχι να λυσσάει να αποκτήσει αυτό που έχει ο άλλος. Αυτό θα πει πόλεμος.

Ο Θεός όμως, είναι θεός αγάπης, και ό,που δεν υπάρχει αγάπη, ειρήνη, ομόνοια, ο πονηρός καιροφυλακτεί και ψάχνει ευκαιρία να διαρρήξει το σπίτι μας και να αρπάξει, να κλέψει και να σκοτώσει οτιδήποτε δεν είναι δικό μας. Διάβασε την Αγία Γραφή σου και θα το δεις εκεί μέσα γραμμένο να σε προειδοποιεί και να σε στρέφει στην αλήθεια και όχι στην πλάνη.

Καμιά άλλη θρησκεία στον κόσμο δεν πρεσβεύει την αγάπη, όπως ο ορθόδοξος χριστιανισμός. Καμιά, όλα είναι πλάνη και παρερμηνείες. Διαβάστε τα δικά τους ιερά κείμενα και την ιστορική τους πορεία μέσα στον χρόνο και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας. Η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί, και η αλήθεια είναι που στο τέλος σε ελευθερώνει. Και εμείς, αντί να στραφούμε στο μήνυμα που πρεσβεύει η μόνη αλήθεια, ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο, που όσο ανεπαίσθητο κι αν είναι, μας αλλάζει την τροχιά και μας οδηγεί σε δρόμους σκοτεινούς και επικίνδυνους. Μια αλήθεια αγάπης από έναν Θεό αλήθειας και αγάπης. Μια αλήθεια ειρήνης και ομόνοιας και ευημερίας σε όλα τα επίπεδα, όπως ο Θεός πρεσβεύει και τον χαρακτηρίζει. Αν ο Θεός σου δεν μιλάει για αγάπη, ειρήνη και αλήθεια μέσα από τον Λόγο Του, τότε σου μιλάει κάτι άλλο, που δεν είναι Θεός και πρέπει να προφυλαχτείς αν θέλεις να σωθείς. Κανείς δεν έχει ωφεληθεί από διενέξεις και τσακωμούς, όταν η καρδιά του είναι στραμμένη στο Θεό και την αγάπη που Εκείνος πρεσβεύει. Η αγάπη φέρνει αγάπη. Φέρνει την απάντηση που αναζητούμε όλοι μας.

Για μένα αγάπη είναι ο Θεός που υπηρετώ. Είναι ο Θεός που θέλω να μάθω. Θέλω να ξέρω τι καλό έχει να μου πει και τι να προσέχω. Θέλω να ξέρω τι ζητάει από μένα και πώς να το κάνω πράξη στη ζωή μου. Θέλω να ξέρω ποιο είναι το σχέδιό Του για μένα και την πορεία μου ως άτομο και ως μέλος μιας κοινωνίας. Θέλω να ξέρω τον Λόγο Του, όπως αυτός διατυπώθηκε μέσα από τους νόμους του Μωυσή, όπως μου διδάχθηκε μέσα από τις προσευχές και τις δοξασίες του Δαβίδ και του Σολομώντα, όπως με προετοίμασε να δεχτώ τον ερχομό του Μεσία μέσα από τους προφήτες, όπως με δίδαξε ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Λόγος και Υιός του Θεού, όπως μου το επιβεβαίωσαν οι μαθητές Του μέσα από τα ευαγγέλια, τις πράξεις των αποστόλων και τις επιστολές, όπως με προειδοποεί η Τελική Κρίση όπου θα κριθούν όλοι και όλα, με την Δεύτερη Παρουσία του Κυρίου μας και την οριστική νίκη του καλού απέναντι σε ό,τι μας ταλανίζει και φθείρει την υπόστασή μας ως άνθρωποι.
Διαβάζω Αγία Γραφή από την πηγή. Εκεί στρέφομαι μόνο. Στην Αγία Γραφή βρίσκω την αλήθεια και μόνο. Αυτήν εμπιστεύομαι με όλη μου την ψυχή. Αυτήν αναζητώ. Η αλήθεια είναι σπόρος, πρέπει να λερώσω τα χέρια μου με χώμα και λάσπη, για να φτάσω ως εκεί. Κάποιοι δεν την αγγίζουν καν ως κάτι το ιερό και ανώτερο που δεν τολμάς να ακουμπήσεις. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: Ακούμπησέ με. Ψηλάφισε τα σημάδια από τα καρφιά, από το σχίσιμο της λόγχης. Σκάψε, και μάθε από Μένα.

Και πρέπει να σκάψω. Το οφείλω σε εμένα, και το οφείλω σε Κείνον. Από αυτήν την αλήθεια που μου δόθηκε εγώ μαθαίνω και διδάσκομαι. Από τον Λόγο του Θεού εγώ γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, όχι για μένα όπως κάνουν κατά κόρον οι υπόλοιπες θρησκείες, αλλά για Κείνον και για κανέναν άλλο. Ακολουθώ το παράδειγμά Του, περπατώ στα βήματά Του, γίνομαι άξιο παιδί Του, για να δοξαστεί Εκείνος. Γιατί Εκείνος και μόνο είναι η δύναμη, η αλήθεια και η ζωή. Γιατί μόνο μέσα από τον Χριστό μας, μπορούμε να βρούμε τον Θεό και τη δική μας σωτηρία. Αμήν.