Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

"Μη φοβάστε"


Καλημέρα καλημέρα με ειρήνη σ' εσάς και στον κόσμο.

Νέα χρονιά ανέτειλε με τα μερομήνια να επαληθεύουν ήδη τις προβλέψεις τους για τον σκληρό χειμώνα που μας περιμένει. Σύννεφα απλώνονται από παντού και πυκνώνουν πάνω από το κεφάλι μας. Λύκοι αδέσποτοι έχουν αρχίζει να ακονίζουν τα δόντια τους ένθεν κακείθεν και να μας περιτριγυρίζουν. Σημεία καιρών που αποσαφηνίζονται ολοένα και πιο καθαρά. Έρχονται δύσκολοι καιροί, το λένε οι επιστήμονες, οι μελετητές, οι σύγχρονοι άγιοί μας που προβλέπουν τα μέλλοντα, με την ίδια πάντα εντολή να έρχεται από τους ουρανούς. Μια εντολή που κατακλύζεται από την Αγία Γραφή, το ιερό μας Βιβλίο. "Μη φοβάστε." "Ακούτε τις εντολές Μου." "Μείνετε πιστοί." Και: "Μη φοβάστε." "Μη φοβάστε". "Μη φοβάστε!"

Αυτό το 'μη φοβάστε' είναι γραμμένο μέσα στην Αγία Γραφή άπειρες φορές από τον Θεό όταν μιλάει στον Αβραάμ, στον Ισαάκ, τον Ιακώβ, αργότερα με τον Δαβίδ, και τους Προφήτες, από τον Χριστό στη συνέχεια, από τους Αποστόλους. Μη φοβάστε. Μη φοβάστε! Εγώ είμαι εδώ, οδηγός, καθοδηγητής, διδάσκαλος, Μη φοβάστε! Είμαι εδώ για σας, σας ξέρω, γνωρίζω την κάθε τρίχα από τα μαλλιά σας, σας ξέρω από πριν γεννηθείτε και είμαι εδώ στα εύκολα και στα δύσκολα. Μη φοβάστε τα σκοτεινά σύννεφα που έρχονται, που πυκνώνουν, είμαι εδώ να πολεμήσω για σας και το γνωρίζετε καλά ποιος είναι ο τελικός νικητής, σας το έχω πει. Δεν έχετε να κάνετε με τα ορατά αυτού του κόσμου, αλλά με δυνάμεις που σας υπερβαίνουν. Έρχεται η μεγάλη μάχη, η μάχη των μαχών. Κι εγώ είμαι εδώ να δώσω την τελική λύση, την τελική Κρίση. Μετανοείτε. Γρηγορείτε! Μην επαναπαύεστε, να είστε σε ετοιμότητα. Σας θέλω κοντά μου, είστε ο στρατός μου. Είστε η εκλεκτή γενιά! Σας έχω επιλέξει έναν-έναν. Γιατί εσείς είστε οι κληρονόμοι των ουρανών. Εσείς που πιστεύετε σε Μένα!

Αυτά σκεφτόμουν όσο τα σύννεφα του κακού πυκνώνουν πάνω από το κεφάλι μας. Μη φοβάστε. Αυτό μας λέει και μας το ξαναλέει, προφανώς για να το εμπεδώσουμε. 'Είναι πολλοί οι μνηστήρες που λιγουρεύονται γαλάζιες πατρίδες, αλυτρωτισμούς και faux μακεδονικά αστέρια. Μη φοβάστε. Υπάρχει διαφθορά και σήψη, βρίθει η πτώση των ηθών, βία στον υπερθετικό, εγκληματικότητα στα ύψη, παιδοκτονίες και βιασμοί, ληστείες, εξαγορές, δωροδοκίες και εθνικές προδοσίες. Τα έχω δει, διαβάστε τα, έχουν ξαναγίνει. Μην πτοείστε. Κρατάτε την πίστη γερά, μείνετε προσκολλημένοι στον Χριστό που σας οδηγεί. Αυτός σας οδηγεί να διασχίσετε την κοιλάδα του θανάτου -το έχω ξανακάνει-, αυτός σας δείχνει τον δρόμο της αλήθειας και της ζωής. Αυτό σας λέει ο Λόγος Μου. Κι απ' όλα πριν υπήρχε ο Λόγος κι ο Λόγος ήτανε με το Θεό κι ήταν Θεός ο Λόγος. Το λέει και το υπόσχεται. Καμία υπόσχεσή δεν έχει πέσει έξω. Εγώ είμαι η Οδός. Εγώ είμαι η Αλήθεια και η Ζωή. Είμαι το Α και το Ω. Μη φοβάστε! Κι ο ήλιος της δικαιοσύνης θα φωτίσει τη μέρα που ο κάθε κατεργάρης θα καθίσει στον πάγκο του. Όλα είναι γραμμένα. Όλα θα γίνουν. Και το ξέρουν όλοι αυτό, αμνοί και ερίφια. Αρνιά και λύκοι. Γι' αυτό και τρέμουν αυτό που μέλει να γενεί.'

Μη φοβάστε.. Δυο λέξεις γραμμένες διάσπαρτα παντού. Μια κουβέντα είναι αυτή. Πώς δεν φοβάσαι; Με ποιον τρόπο; Πώς στέκεσαι δυνατός μπροστά στο θηρίο; Πώς μένεις όρθιος χωρίς να λυγίσουν γόνατα, θέσεις και πεποιθήσεις;

Μελετώντας την Αγία Γραφή. Γραμμένο είναι και αυτό. Έτσι δεν φοβάσαι. Μένοντας μέσα στην Εκκλησία, την κιβωτό σου. Προετοιμάζεσαι για τον κατακλυσμό που έρχεται. Μένεις γερός στην πίστη. Πολεμάς με τον Χριστό για τον Χριστό. Έχεις την Κυρία Θεοτόκο στο πλάι σου. Η Παναγιά μας αγαπάει την Ελλάδα, την έχει σκεπάσει με την αγάπη της απ' άκρου σ' άκρη. Ένας αστροναύτης της NASA που ταξίδεψε στο διάστημα το είχε σχολιάσει μάλιστα αυτό. Το διάστημα είναι σκοτεινό, όμως εκεί που βρίσκεται η Ελλάδα, υπάρχει ένα διάχυτο φως που τη φωτίζει. Άγνωστο πού βρίσκεται αυτή η πηγή και τι το προκαλεί. Γνωστό για μας. Μέσα στο σκοτάδι του διαστήματος υπάρχει το φως της Ελλάδας που μας φωτίζει κι εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί το γνωρίζουμε καλά. Ζούμε σε μια χώρα αυτόφωτη, με τον ήλιο της δικαιοσύνης να στέκεται ακριβώς από πάνω μας, να μας ζεσταίνει τις καρδιές και να ακτινοβολεί τον κόσμο.

Με όλα αυτά τα καταιγιστικά που συμβαίνουν στην πραγματικότητά μας, είπα να προσπεράσω για την ώρα όλη την Παλαιά Διαθήκη και με την έναρξη του καινούργιου χρόνου να μπω κατευθείαν στην Καινή Διαθήκη, που είναι το ώριμο κομμάτι της Αγίας Γραφής, αυτό που μας αφορά άμεσα και μας καίει λόγω επικαιρότητας. Όλη η Παλαιά Διαθήκη έχει γραφτεί για να σπρώξει την ιστορία στον Έναν που θα σώσει την ανθρωπότητα, τον Ιησού Χριστό. Όλα στην Παλαιά Διαθήκη έχουν προεικονιστεί σε αυτά που θα ακολουθούσαν.
Η κιβωτός του Νώε που σώζει την οικογένειά του από τον κατακλυσμό γίνεται η Παναγία που θα γεννήσει τον Υιό του Θεού ως η κιβωτός του κόσμου, που θα σώσει τους πιστούς που θα Τον ακολουθήσουν και που συνεχίζει να τους σώζει μέχρι σήμερα. Μια κιβωτός που μεταλλάσσεται σε Εκκλησία, στην ευρεία της έννοια, την Εκκλησία που δαμάζεται από τα κύματα και τις θεομηνίες, αλλά που φυλάσσει εντός της το πλήρωμα του Χριστού, όλους εμάς που πιστεύουμε στον έναν και αληθινό Θεό.
Ο αμνός στη θυσία του Ισαάκ γίνεται ο αμνός του Θεού που θα θυσιαστεί για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας, μια θυσία που δεν έχει σταματήσει να μας θρέφει με το Σώμα και το Αίμα Του, από την αγάπη Του για μας.
Οι προφήτες που μιλούσαν για τον Μεσσία προετοίμαζαν το έδαφος για Κείνο κι όταν ο τελευταίος όλων, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, φίλησε τα πόδια του Χριστού και τον προσκύνησε ως τον Βασιλέα των Βασιλέων.

Όλες οι προφητείες βρήκαν την απάντησή τους: Ο Χριστός που όλοι προσμέναμε, είναι εδώ, μαζί μας. Χαράς ευαγγέλια. Και δόξα Θεού. Όλη η Παλαιά Διαθήκη γράφτηκε για Εκείνον, που ήρθε, περπάτησε πάνω σε αυτή τη γη, κατοίκησε ανάμεσά μας, αναμετρήθηκε με το σκοτάδι, αλλά το σκοτάδι δεν τον δέχτηκε. Αυτοί, ωστόσο, που τον δέχτηκαν, έγιναν ακαριαία τα παιδιά του Θεού, και ως παιδιά του Θεού, οι γνήσιοι βασιλικοί κληρονόμοι των ουρανών.

Αυτοί που τον δέχονται είναι η εκλεκτή γενιά που φτάνει ως τις μέρες μας. Όχι των Ισραηλιτών της Παλαιάς Διαθήκης. Τώρα έχει γραφτεί μια νέα συμφωνία, μια Καινή Διαθήκη, που υπογράφτηκε με το αίμα του Χριστού και αφορά την εκλεκτή γενιά των πιστών Του. Αυτή η συμφωνία, δεν έχει γραφτεί πλέον πάνω σε πλάκες, είναι χαραγμένη στις καρδιές μας.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι από όλα αυτά που αναφέρω έχει γραφτεί πού, όλα τους όμως είναι γραμμένα μέσα στην Αγία Γραφή, και κάθε φορά επαληθεύονται περίτρανα μέχρι την τελευταία τελεία. ''

Ο Λόγος του Θεού, λένε πως είναι κάτι το αναχρονιστικό. Λένε επίσης ότι πρέπει να εξορθολογιστεί και να έρθει στο σήμερα. Μιλάτε για τον Λόγο του Θεού, βρε παιδιά; Πόσο αλαζόνας πρέπει να είναι κάποιος για να διορθώσει τον ίδιο τον Θεό;!! Είσαι το κανάτι και είναι ο αγγειοπλάστης. Λίγο να στραβοκαθίσει στο τραπέζι, έπεσε κάτω και έγινε χίλια κομμάτια. Τόση είναι η αδυναμία μας. Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τον αγγειοπλάστη, έχουμε απαντήσεις για όλα, καλύτερες απαντήσεις, και μέσα στα πλαίσια του μυαλού που διαθέτει ένα κανάτι, θέλουμε να τον εξορθολογήσουμε φιλοδοξώντας να τον ξεπεράσουμε και να γίνουμε οι κυρίαρχοι του κόσμου...

Μ' αυτά και μ' αυτά όμως έρχεται η οργή, αναπόφευκτα έρχεται και η τιμωρία. Όποιος διαβάζει Αγία Γραφή και μαθαίνει τον Θεό και αυτά που θέλει από εμάς, το ξέρει καλά και το σέβεται και το περιμένει.

Το 2019 έχει ξεκινήσει ήδη να καταγράφει γεγονότα. Καλά ή κακά, η εντολή είναι μία: "Μη φοβάστε." Και: "Μείνετε πιστοί στην πίστη." "Μετανοείτε". Αλλάξτε δηλαδή μυαλά, συνετιστείτε. Συμπορευτείτε με τον Δημιουργό σας. Ακολουθείστε το παράδειγμα του Χριστού, μάθετε από το παράδειγμά Του. Μείνετε πιστοί στην πίστη και μη φοβάστε. Φωτιστείτε και σωθείτε.

Μένουμε λοιπόν πιστοί στην πίστη και δεν φοβόμαστε. Η Αγία Γραφή, ο Χριστός είναι ο οδηγός μας, το Φως που μας δείχνει τον δρόμο μέσα στην απέραντη πυκνή σκοτεινιά που μας περιζώνει.

Πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης: το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Με αυτό λέω να ξεκινήσω τη μελέτη μου για φέτος, πρώτα ο Θεός. Ευπρόσδεκτοι όσοι ακολουθήσουν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Καλή χρονιά!


Καλημέρα, καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους!

Πρώτη ανάρτηση για φέτος, με αφορμή ένα δώρο έκπληξη που προστέθηκε στις χριστουγεννιάτικες αγορές: ένα ετήσιο ημερολόγιο τοίχου από πολυκατάστημα της Αθήνας, το οποίο φέτος αφιερώθηκε σε έναν ζωγράφο που αγαπώ πολύ, τον Σπύρο Παπαλουκά. Μοντέρνος ζωγράφος με βαθιά αίσθηση της ελληνικότητας, αλλά και του θρησκευτικού στοιχείου, με μια μοναδικότητα στην πινελιά γεμάτη συναίσθημα και ήθος που λάμπει μέσα στη διακριτικότητά του κατατάσσοντάς τον -για μένα- στους κορυφαίους καλλιτέχνες της χώρας μας. Αγαπώ τα έργα του, τα θαυμάζω και συνομιλώ μαζί τους.
Στο πίσω μέρος του ημερολογίου αναγράφεται ένα σύντομο βιογραφικό του αγαπημένου Έλληνα ζωγράφου:

Σπύρος Παπαλουκάς
Ο Σπύρος Παπαλουκάς (1892-1959) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος με καταλυτική επίδραση στα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα. 
Το 1906 φτάνει στον Πειραιά από τη γενέτειρά του, τη Δεσφίνα Φωκίδας, για να εξασκήσει την τέχνη του σε εργαστήρι ζωγραφικής και αγιογραφίας. 
Από το 1909 έως το 1916 φοιτά στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και κατά τη διάρκεια των σπουδών του κερδίζει πλήθος διακρίσεων σε καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς. Έπειτα, βάζει πλώρη για το Παρίσι και συνεχίζει τις σπουδές του στις Σχολές Grande Chaumiere και Ecole Julien, παίρνοντας μέρος σε πολυάριθμες καλλιτεχνικές εκθέσεις. 
Το 1923 επισκέπτεται το Άγιο Όρος, όπου και μένει για έναν ολόκληρο χρόνο μελετώντας τη βυζαντινή ζωγραφική και τις τοπογραφίες. Το ταξίδι αυτό έμελλε να σημαδεύσει τη μετέπειτα πορεία του, διαπλάθοντας με ένα ξεχωριστό τρόπο την καλλιτεχνική του ταυτότητα. 
Τα έργα του αποτελούν ένα γόνιμο και αρμονικό συγκερασμό των διδαγμάτων της βυζαντινής τέχνης και των αφομοιωμένων εκφραστικών μορφών της σύγχρονης ευρωπαϊκής ζωγραφικής. Ο ιμπρεσιονισμός των Σεζάν, Ματίς και Βαν Γκογκ συναντά την πνευματικότητα των βυζαντινών αγιογραφιών, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός μοναδικού καλλιτεχνικού κράματος που ανέδειξε τον Παπαλουκά ως τον "μεγάλο ανανεωτή της ελληνικής ζωγραφικής που στερέωσε τον ελληνικό μοντερνισμό", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ιστορικός τέχνης Τάκης Μαυρωτάς. 
Το σχέδιο αποτελούσε ανέκαθεν τον πυρήνα της εικαστικής δράσης του καλλιτέχνη, καθώς μέσα από αυτό αποσκοπούσε στην αποτύπωση της γαλήνιας ενατένισης της ζωής, ενώ παράλληλα τη δημιουργική του ταυτότητα συνέθεσαν τα τοπία, οι νεκρές φύσεις και τα πορταίτα. 
Η επίδραση του Παπαλουκά στους σύγχρονούς του αλλά και στους μεταγενέστερους Έλληνες ζωγράφους ήταν καταλυτική, καθώς με το έργο του απέδειξε πως η μοντέρνα τέχνη και η ελληνικότητα δεν είναι δύο έννοιες ασύμβατες.

*  Μένω στην "αποτύπωση της γαλήνιας ενατένισης της ζωής". Η γαλήνια ενατένιση της ζωής θα είναι το μότο μου για φέτος. Αυτή θα είναι η επιδίωξή μου, σε αυτό θα αποσκοπώ και ο απολογισμός μένει να κριθεί στο τέλος του έτους.

*  Μένω επίσης στην πνευματικότητα που εκπέμπει το έργο ενός καλλιτέχνη με ήθος και ευγένεια, χαρακτηριστικά που αγαπώ σε όλους τους ανθρώπους αντίστοιχης στόφας.

* Το έργο που απεικονίζεται στο ημερολόγιο του 2019 φέρει τον τίτλο:

"Χαγιάτι Πρωτάτου Αγ. Όρος" 1924, μέγεθος 59Χ52cm, λάδι.

* Το ετήσιο ημερολόγιο 2019 είναι διαθέσιμο στα καταστήματα Πλαίσιο. Η προώθηση προϊόντος είναι ανιδιοτελής.

Πολλές ευχές για χρόνια πολλά, καλά και ευτυχισμένα, πρώτα μέσα μας, για να λάμψει και το έξω από εμάς στη συνέχεια. Να μεταλαμπαδευτεί στους δικούς μας, τις οικογένειές μας, τις δουλειές μας, το κοινωνικό μας περιβάλλον, τη χώρα μας που παιδεύεται και βάλλεται πανταχώθεν. Η αφετηρία ξεκινάει από μέσα!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Αγίου Σπυρίδωνος σήμερα και ο λόγος που ο Άγιος εικονίζεται με φλεγόμενο κεραμίδι στο χέρι

Το διάβαζα σήμερα το πρωί και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Γέροντας φτωχός, ταπεινός και αγράμματος, αλλά με μεγάλη πίστη και αγάπη στο Θεό, ο Άγιος Σπυρίδων αναμετρήθηκε λεκτικά με τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της εποχής, με τους κυριότερους οπαδούς του Αρειανισμού κατά την Α' Οικουμενική Σύνοδο της εκκλησίας και έδωσε τις αιώνιες απαντήσεις που χρειάζεται ο κόσμος για να καταλάβει τι σημαίνει Τριαδικότητα Θεού. Ο Άγιος Σπυρίδωνας φωτισμένος από Πνεύμα Άγιο έφερε την υπόσταση του άκτιστου στο στενό πλαίσιο του κτιστού και της ανθρώπινης νοημοσύνης και το κεραμίδι που κράτησε στα χέρια του, το θαύμα που συντελέστηκε μπροστά στα μάτια όλων, δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ή απιστίας στην ομήγυρη. Ο δεινότερος δε ρήτορας που εκπροσωπούσε την αίρεση, ασπάστηκε ευθύς την Ορθοδοξία ομολογώντας δημοσίως πίστη στην Τριαδικότητα του Θεού.

Περισσότερα για την πρώτη δογματική αίρεση κατά της Ορθοδοξίας που προσπάθησε να αμφισβητήσει την θεϊκή υπόσταση του Χριστού, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Με τις ευχές μου σε όλους όσοι γιορτάζουν σήμερα, σας παραθέτω το κείμενο που ακολουθεί:

Λίγα  γράμματα έμαθε ο άγιος, όπως είδαμε. Τούτο, όμως, δεν τον εμπόδισε από του να  προσέλθει και να λάβει μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο που συνεκάλεσε ο Μέγας  Κωνσταντίνος τα 325 μ.Χ., για να αποστομώσει και καθαιρέσει τον Άρειο. Ο  τρομερός αυτός αιρετικός, όπως ξέρουμε, δίδασκε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά δημιούργημα και πλάσμα του Θεού. Κι η αιρετική του αυτή διδασκαλία είχε  προκαλέσει αληθινό σάλο κι είχε συνταράξει ολόκληρη τη Χριστιανική Εκκλησία.
Στη σύνοδο αυτή από τη μια μεριά είχε παραταχθεί ο  Άρειος με τους ικανούς ρήτορες και οπαδούς του επισκόπους. Κι ήταν αυτοί ο  Νικομήδειας Ευσέβιος, ο Νικαιας Θεαγένης και ο Χαλκηδόνος Μακάριος. Μαζί μ’ αυτούς, με την άδεια του Βασιλιά, προσήλθαν και παρεκάθησαν στη σύνοδο και  αρκετοί φιλόσοφοι ομοϊδεάτες του Αρείου και υπερασπιστές του. Ανάμεσα σ’ αυτούς  ξεχώριζε κι ένας Έλληνας φιλόσοφος, ο Ευλόγιος, που στη διαλεκτική τέχνη, την  ευστροφία του λόγου και τα σοφίσματα εθεωρείτο ανίκητος.
Στην παράταξη  των ορθοδόξων είχαν συγκεντρωθεί 317 σεβάσμιοι αρχιερείς και κληρικοί. Μεταξύ  αυτών διακρίνονταν, οι άγιοι Νικόλαος και Αλέξανδρος, ιερέας ακόμη, ο επίσκοπος  Αντιοχείας Ευστάθιος, ο Παφνούτιος από τη Θηβαΐδα, ο Μέγας Αθανάσιος, διάκονος  τότε της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ο επίσκοπος Τριμυθούντος Σπυρίδων και άλλοι  πολλοί. Ο τελευταίος φυσικά δεν διακρινόταν για τη μόρφωση του. Διακρινόταν, όμως, για την απλότητα και την ταπείνωση του. Ήταν ένα δοχείο ακένωτο από  ουράνιους θησαυρούς. Ήταν ένα κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Από τη στιγμή  που μπήκε στην αίθουσα της συνόδου η καρδιά του κτυπούσε δυνατά και με βαθιά  πίστη προσευχόταν νοερά να φωτίσει, ο Θεός, ώστε στο τέλος να λάμψει η  αλήθεια.
«Πάτερ, δόξασόν σου τον Υιόν», έλεγε κι επαναλάμβανε με δάκρυα  στα μάτια. Η αγάπη του στον λατρευτό μας Σωτήρα Χριστό του φλόγιζε όλο το κορμί  και τον γέμιζε με ακαταμάχητη δύναμη.
Στη συζήτηση, που είχε ανάψει ο  τρομερός Άρειος με τη φιλοσοφική του μόρφωση, την πανουργία και την ευγλωττία  του, αλλά και τους οπαδούς του ρήτορες, που τον ενίσχυαν αφάνταστα, πετούσε  κυριολεκτικά κεραυνούς ενάντια στην αλήθεια και την Εκκλησία του Χριστού. Οι  ώρες περνούσαν, χωρίς ένα θετικό αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μάλιστα ένας από τους  πιο δεινούς ρήτορες του Αρείου, ο Έλληνας σοφός Ευλόγιος είχε προβάλει τέτοια  επιχειρήματα και με τόση μαεστρία που είχε νομισθεί ότι το δίκαιο βρισκόταν με  το μέρος τους. Οι υπερασπιστές της χριστιανικής αλήθειας, κι αυτός ο Μ. Αθανάσιος, σώπασαν. Νεκρική σιγή είχε απλωθεί για μερικά δευτερόλεπτα στη μεγάλη  αίθουσα της συνόδου. Εκείνη την ώρα σηκώθηκε από τη θέση του ο άγιος μας και  ζήτησε να μιλήσει. Αργά προχωρεί προς το βήμα. Οι οπαδοί του αιρεσιάρχη  χαμογέλασαν, σαν τον είδαν. Οι άλλοι πατέρες στενοχωρέθηκαν. Γνώριζαν πώς ο  άγιος ήταν αγνός κι ενάρετος. Ήταν όμως, κι ο άνθρωπος ο απλοϊκός, με τα λίγα  γράμματα και χωρίς αυτό που λέμε κατά κόσμο σοφία και γνώση. Πώς θα μπορούσε  λοιπόν ο ταπεινός βοσκός να τα βγάλει πέρα μ’ ένα ρήτορα σοφό και διεστραμμένο; Γι’ αυτό στενοχωρέθηκαν και μερικοί αγωνιζόντουσαν να τον εμποδίσουν να  ομιλήσει. Φοβόντουσαν μήπως ο τραχύς κι αδιάντροπος ρήτορας ζητήσει να τον  εκθέσει και να τον γελοιοποιήσει. Ο Σπυρίδωνας, όμως, επέμενε. Κι ο Βασιλιάς  έδωκε τον λόγο.
Σιγή και πάλι νεκρική απλώθηκε στην αίθουσα. Οι φίλοι του  Αρείου με δυσκολία συγκρατούν την περιφρόνηση τους, ενώ οι πατέρες με αισθήματα  σεβασμού μα και απορίας κοιτούνε τον γέροντα. Κάποια στιγμή ο μέγας Σπυρίδων  διακόπτοντας τη σιωπή στρέφεται προς τον φιλόσοφο και με φωνή σταθερή αρχίζει να  του λέγει τούτα τα λόγια:
-Άκουε, σοφέ. Ένας είναι ο Θεός. Αυτός με τον  Λόγο Του και το Πνεύμα Του δημιούργησε όλο τον κόσμο. Και αυτά που βλέπουμε, μα  κι εκείνα που δεν βλέπουμε. Αυτός έπλασε και το θαυμαστό κι υπέροχο δημιούργημα, τον άνθρωπο. Αυτός ο Λόγος του Θεού είναι Υιός του Θεού αληθής και ομοούσιος με  τον Πατέρα. Για την ιδική μας σωτηρία, πιστεύουμε ότι ο Υιός του Θεού έγινε και  άνθρωπος και γεννήθηκε από μία κόρη, την Παρθένο Μαρία. Μεγάλωσε σαν άνθρωπος  εκεί στη Ναζαρέτ, δίδαξε επι τρία χρόνια κι ύστερα σταυρώθηκε και τάφηκε σαν  άνθρωπος. Έπειτα αναστήθηκε σαν Θεός μετά τρεις μέρες και συνανέστησε κι εμάς  και μας χαρίζει άφθαρτη και αιώνια ζωή. Ο Λόγος του Θεού, αφού παρέμεινε στη γη  μετά την Ανάσταση Του επι σαράντα ημέρες, αναλήφθηκε ύστερα στον Ουρανό από όπου  κι έστειλε στη γη μετά δέκα μέρες το Πανάγιο Πνεύμα το οποίο από τότε παραμένει  στην Εκκλησία. Ο Λόγος του Θεού πιστεύουμε ακόμη, πώς θα ξανάρθει κάποια μέρα  για να κρίνει τον κόσμο όλο. Ημείς δε, θα αναστηθούμε και θα παρουσιαστούμε  μπροστά Του, για να απολογηθούμε σ’ Αυτόν για όλα τα έργα, τα λόγια και τα  ενθυμήματα μας.
-Ο Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι  ομοούσιος με τον Πατέρα, Σύνθρονος, Ομότιμος και Ομόδοξος. Ένας είναι ο Θεός• Τρία Πρόσωπα όμως, τρεις Υποστάσεις, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τα τρία αυτά  Πρόσωπα, ο ένας Θεός, η μία Ουσία είναι για τον νου του ανθρώπου κάτι το άρρητο  και ακατάληπτο. Όπως είναι αδύνατο να βάλει κανείς όλα τα νερά της θάλασσας σ’ ένα ποτήρι, έτσι είναι αδύνατο και το πεπερασμένο μυαλό του ανθρώπου να χωρέσει  και να κατανοήσει το άπειρο της Θεότητος. Για να δώσω όμως μια εξήγηση των λόγων  μου, ας με συγχωρήσει ο Πανάγαθος που θα χρησιμοποιήσω αυτό το χειροπιαστό  παράδειγμα.
Τότε ο άγιος έβαλε το αριστερό χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε ένα  κεραμίδι και δείχνοντας το, έκαμε με το δεξί του το σημείο του σταυρού κι  είπε:
— «Εις το όνομα του Πατρός».
Κι έσφιξε το κεραμίδι. Οι  πατέρες που παρακολουθούν τη σκηνή, συγκλονίζονται κυριολεκτικά. Γιατί με τις  λέξεις του αγίου, η φωτιά με την οποία ψήθηκε το κεραμίδι ανέβηκε πάνω.
– «Και του Υιού»,
Πρόσθεσε. Τότε το νερό με το οποίο ζυμώθηκε το ξερό  κεραμίδι, έτρεξε κάτω.
— «Και του Αγίου Πνεύματος».
Συμπλήρωσε ο  πρακτικός και θεοφώτιστος διδάσκαλος. Το χώμα έμεινε στο χέρι του.
– Αδελφοί και πατέρες μου, συνέχισε ο θαυματουργός• όπως το κεραμίδι αποτελεί ένα  πράγμα μιας ουσίας και μιας φύσεως, αλλά είναι τρισύνθετο – φωτιά, νερό, χώμα — έτσι κι ο Άγιος Θεός. Αν και δεν πρέπει να παρομοιάσουμε την Άκτιστο και  Υπερούσια αυτή Φύση με κτιστό και φθαρτό δημιούργημα, εν τούτοις για να κάνουμε  τα ακατάληπτα καταληπτά, – ας μας συγχωρήσει το άπειρο έλεος Του – λέμε και  τονίζουμε:
– Ο Θεός είναι ένας κατά την ουσία και τη φύση. Αλλά κατά τα  πρόσωπα ή τις υποστάσεις είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.
Τα  λόγια του αγίου κατέπληξαν τους παριστάμενους. Η αίθουσα αντήχησε από τις  δοξολογίες προς τον Θεό και τις επευφημίες των Πατέρων. «Τις Θεός μέγας ως ο  Θεός ημών. Σύ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος». (Ψαλμ. ος’, 14-15). Ψάλλουν και  δοξολογούν τον Κύριο. Ο Άρειος κι οι οπαδοί του καταντροπιάστηκαν πραγματικά. Ο  φιλόσοφος ταπεινωμένος αναγνωρίζει κι ομολογεί φανερά την ήττα του:
-Τα  λόγια σου με έπεισαν, άγιε γέροντα, και το θαύμα με εβεβαίωσε, ότι έχεις δίκαιο. Πιστεύω τώρα. Πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι  Υιός του Θεού, Θεός αληθινός κι Αυτός, ομοούσιος με τον Πατέρα.
Δάκρυα  χαράς έτρεξαν από τα μάτια όλων και πρώτα-πρωτα από τα μάτια του φιλοσόφου, που  έσπευσε να δεχθεί το βάπτισμα και να γίνει χριστιανός.
Η αλήθεια για μια  ακόμη φορά θριάμβευσε. Και επεβλήθη «ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις, αλλ’ εν αποδείξει Πνεύματος και δυνάμεως» (Α’ Κορ. 6′, 4). Δηλαδή όχι με  συναρπαστικά λόγια ανθρώπινης σοφίας, αλλά με απόδειξη θείας δυνάμεως, που με το  θαύμα που έγινε επιβεβαίωσε τη διδασκαλία. Να ποιος ήταν ο άγιος μας. Φλογερός, ζηλωτής στην πίστη, θεοφώτιστος.
Πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2011/12/blog-post_4564.html#ixzz2WJg3zPyM
Φωτό: https://www.timesnews.gr/agios-spyridon-o-thavmatourgos-episkopos-trimythountos-kyprou/

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Η εκλεκτή γενιά

Δεν ξέρω πότε ξεκινάει, δεν μπορώ να πω. Θα έλεγε κανείς, όταν βαπτίζεται. Αλλά πάλι, δε νομίζω ότι είναι τότε. Δεν υπάρχει η συναίσθηση, λόγω ηλικίας φαντάζομαι.

Είναι και που δεν είμαστε κοντά της, στην εκκλησία εννοώ, εγώ πρώτη απ' όλους. Δεν ήμουν κοντά. Ίσως σε κάποιο κοινωνικό γεγονός, γάμο, κηδεία, βάπτιση, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Αυτά. Και μετά;

Τίποτα.

Γι' αυτό για μένα δεν ξεκίνησε τότε. Δεν το είχα, που λένε. Δεν με έκαιγε το θέμα. Τι λέω, δεν με αφορούσε καν, παρόλο που ήθελα να ενδιαφερθώ, να συμμετάσχω. Δεν έβρισκα όμως τον λόγο. Νομίζω.

Το κλικ για μένα έγινε βιωματικά. Συνήθως κάτι συμβαίνει στη ζωή σου, ένα έναυσμα που προκαλεί αλυσιδωτή αντίδραση που οδηγεί στην αποκάλυψη, την κρυμμένη αλήθεια. Ένας πατέρας συμμαθητή του γιου μου προκάλεσε το έναυσμα με μια ερώτηση από το πουθενά: 'Τόσο αγαπάς το διάβασμα, πώς και δεν έχεις διαβάσει ποτέ για τον Θεό;'

'Πώς τον διαβάζει κανείς; Θέλω να πω ..ππώςς;;'

Γιατί το γιατί μέσα μου με έκαιγε ήδη, έστω και ασυναίσθητα. Ήμουν μακριά, αλλά πάντα ήθελα να μάθω τον λόγο που ήμουν μακριά και γιατί δεν μπορούσα να αγαπήσω τον Θεό. Όχι έτσι όπως ήθελα, με την αγάπη που καίγεται κανείς όταν αγαπάει.

'Ξεκινάς από την Αγία Γραφή, βασικός οδηγός. Ίσως οι βίοι αγίων είναι μια καλή βοήθεια. Σου προτείνω γέροντα Παΐσιο (δεν είχε αγιοποιηθεί ακόμη τότε), πολύ κατατοπιστικό για να ξεκινήσει κανείς.

Ήταν η πρώτη απάντηση για μένα, ανάμεσα σε χιλιάδες που ακολούθησαν, το πρώτο-πρώτο λυχναράκι που μου φωτίστηκε, ίσα για να μου δείξει κατά πού πέφτει το πρώτο βήμα.

Και το ακολούθησα, διαβάζοντας Παΐσιο. Τι όμορφη αρχή να ξεκινά κανείς με Παΐσιο! Τι τυχερή που ήμουν! Και πόσο πολύ μου άρεσε και μου ταίριαζε. Κυρίως γιατί διάβαζα για έναν γέροντα που εξέπεμπε καλοσύνη και αγάπη με μια διδαχή πρωτόγνωρη. Αρχέγονη, τραχιά, όχι σαν αυτά που διάβαζα ως τότε. Αλλά γνήσια και αληθινή. Απλοϊκό το κείμενο, αλλά με άγγιξε με μια απλότητα που δεν είχα ξαναβιώσει.. Ήταν η αγάπη του Θεού που αναζητούσα. Η σύνδεση για να κάνω την αρχή. Το βιβλίο το διάβασα μονορούφι. Και μετά, ήθελα κι άλλο. Είχα γευτεί το μέλι, δεν μπορούσα να σταματήσω τώρα. Είχα δει ουρανό!

Μέχρι τότε όμως είχαν σταματήσει οι αθλητικές δραστηριότητες του γιου μου, οι επαφές μας με τον πατέρα εκείνο απομακρύνθηκαν, η ζωή είχε πάρει το δρόμο της. Ήθελα, αλλά ντρεπόμουν να ενοχλήσω, να ρωτήσω επί τούτου, τι άλλο μπορώ να διαβάσω τώρα; Τι έχεις να μου δείξεις, να με κατατοπίσεις;

Δεν το έκανα τελικά. Αντ' αυτού, αποφάσισα να βρω μόνη μου την άκρη. Το έναυσμα είχε μεν ξεκινήσει, αυτό που έλειπε όμως τώρα ήταν η πρώτη ύλη και να διατηρήσει τη φλόγα του ξεκινήματος. Δεν μου πήρε πολύ, το διαδίκτυο να είναι καλά. Βούτηξα μέσα με τα μούτρα, δεν ήξερα τι να πρωτοδιαβάσω, το ένα μου άνοιγε την πόρτα στο άλλο. Ένας κόσμος ολόκληρος άγνωστος και τρομερά υποσχόμενος, που μόλις είχε αρχίσει να χαράζει οριοθετώντας τις κορυφογραμμές του ορίζοντα. Εκεί ήθελα να πάω, στις κορυφογραμμές! Ήθελα τη διαδρομή, το ταξίδι, το τοπίο που έβλεπα ήδη με τη σκέψη μου να σχηματοποιείται, ήθελα να μάθω όσο γινόταν περισσότερα.

Ο Χριστός δεν είχε έρθει ακόμα, δεν ήταν στο πλαίσιο που είχα ζωγραφίσει. Ήμουν ακόμη μακριά από το ζητούμενο. Η εκκλησία παρέμενε αδιάφορη, δεν με συγκινούσε, ακόμη δε με συγκινεί, παραδέχομαι. Δεν βρίσκω τη σύνδεση μαζί της. Δεν ξέρω γιατί. Δεν με τραβάει από πλευράς προσέγγισης από εκείνη. Αυτή η αυστηρότητα στο ύφος των ιερέων, το απροσπέλαστο, το κήρυγμα που δεν έρχεται σε μένα, δεν γίνεται δικό μου. Είναι σα να είμαι επισκέπτρια σε κάποιο σπίτι και οι οικοδεσπότες να μη μου το κάνουν φιλόξενο, ζεστό και στα γούστα μου. Δεν είναι του γούστου μου το κήρυγμα που ακούω, μόνο εντολές και κατάκριση. Ο Θεός θα σε κάψει, θα σε τιμωρήσει αν αμαρτάνεις. Μα, είμαι καλός άνθρωπος! Γιατί να τιμωρούμαι από έναν Θεό που δεν τον ξέρω καν; Που δεν έχω δει ποτέ; Ούτε στα κηρύγματα, ούτε στην εκκλησία, ούτε σε αυτό που ερχόταν από την οικογένειά μου, ούτε από το σχολείο. Πώς να αγαπώ έναν Θεό που είναι τιμωρός και μόνο; Η εκκλησία δεν μου έλεγε να αγαπώ τον Θεό αλλά να τον φοβάμαι. Αισθανόμουν απειλή από Εκείνον, αν θα κάνω κάτι στραβά, εγώ θα πρέπει να καώ στην κόλαση.

Δεν μπορούσα να καταλάβω πού βρισκόταν το σημείο σύνδεσης. Έμενα με την απορία. Αν ο Θεός είναι ο ορισμός της απειλής και της αυστηρότητας, τότε πώς γίνεται οι άγιοι να πεθαίνουν για χάρη Του; Και μάλιστα, μαρτυρικά! Αυτό για μένα παρέμενε κάτι το αδιανόητο. Άκουγα για τον Θεό, ήξερα ότι πρέπει να είμαι καλός άνθρωπος για να μη με τιμωρήσει και αυτό με έκανε να είμαι μακριά. Είναι σαν έναν πατέρα που μαλώνει συνεχώς το παιδί του, να του επιβάλει τους κανόνες του σπιτιού, τους κανόνες τους δικούς του, να περιμένει άγρυπνος να δει τι ώρα θα επιστρέψω στο σπίτι, αν έφαγα, με ποιον μίλησα, να με ανακρίνει για το παραμικρό. Αυτό που ξέρω είναι ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον το μόνο που θα ήθελα είναι να φύγω όσο γίνεται πιο μακριά και από το σπίτι και από τον πατέρα που με καταπιέζει.

Αυτό ακριβώς αισθανόμουν με τον Πατέρα Θεό. Δεν ήθελα πολλά πολλά μαζί Του. Φοβόμουν να Του μιλήσω. Υπήρχε τείχος ανάμεσά μας, πόσο μάλλον αγάπη.

Στο πανεπιστήμιο συνάντησα αυτή την κοπέλα. Πρωτοετής, όπως κι εγώ, μαζεμένη, γλυκιά, καλοσυνάτη. Όσο γνωριζόμασταν περισσότερο, η γνωριμία μας εξελίχθηκε σε φιλία που παραμένει δυνατή μέχρι και τώρα, που έχουμε αποφοιτήσει εδώ και καιρούς. Η γνωριμία μας τότε μου είχε προκαλέσει μεγάλη έκπληξη. Εμείς οι υπόλοιποι αγχωνόμασταν με τις εξετάσεις, γκρινιάζαμε με τους καθηγητές μας, με τα βιβλία που δεν μας άρεσαν, με το σύστημα της σχολής που δεν μας άρεσε και όλα τέλος πάντων που αφορούσαν τη φοιτητική ζωή. Όχι όμως εκείνη. Πάντα με τον καλό λόγο, με την υποστήριξη, την καλοσύνη, την αισιοδοξία της, που όμως δεν διατυμπανιζόταν από μόνη της. Εκείνη ήταν ήρεμη εν μέσω τρικυμίας. Ήταν αγάπη εν μέσω ανταγωνισμών και ζηλοφθονιών στα πλαίσια του φοιτητόκοσμου. Δεν θύμωνε ποτέ για τίποτε και συγχωρούσε πάντα. Κάτι είχε και αυτό το κάτι μου είχε τραβήξει την προσοχή.

Αυτό που είχε, το ήθελα κι εγώ. Για μένα. Ήθελα να είμαι κι εγώ μακρόθυμη, να παραμένω ήρεμη όπως εκείνη, να συγχωρώ όπως εκείνη, να είμαι γενναιόδωρη όπως εκείνη, γεμάτη καλοσύνη, καρτερικότητα, υπομονή, ελπίδα, όπως κι εκείνη. Πώς το είχε καταφέρει;

Κάπως έτσι έγινε το ξεκίνημα. Όπως γίνεται συνήθως. Με ερωτήσεις.

"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται."

~Κατά Ματθαίον 7:7 

Τα ερωτήματα που είχαν μείνει αναπάντητα μέσα μου τότε, άρχισαν να λαμβάνουν απαντήσεις τώρα, χάρη στη φιλενάδα μου. Μία ήταν στην ουσία η απάντηση, όπως πάντα είναι: το μυστικό της που με έκανε να αναρωτιέμαι και να θαυμάζω όλο αυτό τον καιρό, όπως το μυστικό που με έκανε να αναρωτιέμαι όταν διάβασα για πρώτη φορά τον Παΐσιο, ήταν ο Χριστός. Είναι το φωτοστέφανο που κυκλώνει κάποιους ανθρώπους και λάμπουν ολόκληροι από καλοσύνη και αγάπη. Είναι η αγάπη του Χριστού που το προκαλεί και το εκπέμπει.

Είχα αρχίσει να βρίσκω επιτέλους την άκρη του νήματος. Ήμουν κοντά! Σχεδόν αυθόρμητα μπήκα μια μέρα σε ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασα μία Αγία Γραφή μικρόσχημη. Στην πορεία πήρα και μία μεγάλη Αγία Γραφή Μελέτης, με σχόλια και άρθρα που συνοδεύουν το ιερό κείμενο. Φέτος το καλοκαίρι ήρθε κι ένα δώρο έκπληξη από τη μαμά μου για τα γενέθλιά μου, μία δερματόδετη Αγία Γραφή πάλι σε μεγάλο σχήμα που έχω λατρέψει. Τις αγαπώ και τις τρεις, τη μία για τα ταξίδια μου, την άλλη για το διάβασμά μου, την τρίτη για τη μελέτη μου. Από τότε, πότε τη μία πότε την άλλη, δεν τις έχω αποχωριστεί ούτε για μια μέρα.

"Ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού."

~ Κατά Ματθαίον 4:4

Χάρη σε εκείνον τον πατέρα του συμμαθητή του γιου μου έγινε η πρώτη εισαγωγή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Χάρη στην καλύτερή μου φίλη έκανα την πρώτη ουσιαστική σύνδεση με τον Χριστό. Ήταν το εισιτήριό μου, που περίμενε στωικά να εξαργυρωθεί. Το κλειδί στην πόρτα που άνοιξε. Γιατί δεν είδα εκείνη πραγματικά, τι ήταν αυτό το ακαθόριστο που ζητούσα, αλλά μέσα από εκείνη, Εκείνον. Καθρεπτιζόταν σε Κείνον, που παρέμενε αθόρυβα στο παρασκήνιο σε όλη την πορεία της αμφισβήτησης και της επανάστασης και με περίμενε.

Από τότε που έγινε η σύνδεση και στη συνέχεια βέβαια, μου είναι πολύ εύκολο να διακρίνω αυτή την ξεχωριστή γενιά των ανθρώπων, τον "καλό σπόρο" που διαβάζω στην Αγία Γραφή και που τώρα μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει. Είναι οι άγγελοι που έρχονται στο δρόμο μας, οι καλοί μας άγγελοι που μας οδηγούν στις απαντήσεις που αναζητούμε. Δεν μας τις δίνουν, αλλά μας κατευθύνουν προς τα εκεί. Όπως η φίλη μου. Όπως ο πατέρας του συμμαθητή του γιου μου. Όπως στη συνέχεια όλων όσων βρέθηκαν μπροστά μου, είτε ως συγγραφείς, ως θεολόγοι, βίοι αγίων, εμπειρίες ανωνύμων, μαρτυρίες, είτε πιο ανώνυμα, στα blogs, στο youtube, στα sites, ιερείς, ενορίτες. Μια κοινότητα ολόκληρη που φτάνει στο σήμερα, αλλά που το νήμα του φτάνει πίσω πολύ, ως τους αποστόλους, τους προφήτες, τους αγίους της εκκλησίας μας, τους Πατέρες. Είναι η βασιλική γενιά, η εκλεκτή, τα παιδιά του Θεού, όπως λέει και ο απόστολος Πέτρος. Όλοι τους λουσμένοι στο φως της γνώσης και της σοφίας του Θεού, φωταγωγημένοι στα φωτοστέφανά τους, αρωγοί στον δρόμο μας προς τη σωτηρία.

"Σκοντάφτουν όσοι δεν πιστεύουν στα λόγια του Θεού κι έτσι ακολουθούν το δρόμο του χαμού, που μόνοι τους έχουν διαλέξει. Εσείς όμως είστε η εκλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, το άγιο έθνος, ο λαός τον οποίο διάλεξε ο Θεός, για να διακηρύξετε τα μεγαλεία εκείνου που σας οδήγησε απ' το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως. Εσείς, που κάποτε δεν ήσασταν καν λαός, τώρα γίνατε λαός του Θεού. εσείς, που άλλοτε δεν είχατε ελεηθεί, βρήκατε τώρα το έλεος."

~ Α' Πέτρου 2: 9-10

Το σπίτι γιορτινό και στολισμένο και για φέτος, έτοιμο να υποδεχτεί συγγενείς και φίλους για τις γιορτές. Να είμαστε όλοι καλά, και του χρόνου με υγεία!



Με αγάπη,

Εύα 💗

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Τρεις μέρες στην έρημο του Αγίου Όρους


Πολύ θα ήθελα να μπορούσα, αλλά δεν γίνεται. Είναι το φύλο, βλέπεις, που εμποδίζει. Ίσως και άλλα που εμποδίζουν επίσης, προφανώς.

Μεταφέρω απόσπασμα από ένα βίντεο που ανέβηκε στο you tube και αφορά σε ένα τριήμερο οδοιπορικό στην έρημο του Αγίου Όρους. Υπάρχει έρημος στο Άγιο Όρος; με ρωτάς. Δεν το ήξερα, απαντώ, όμως, υπάρχει. Και ο λόγος να το μεταφέρω εδώ είναι; Θα σου πω: Μου έκανε εντύπωση, όπως μου κάνει πάντα, όταν ασχολούμαι με την ασκητική γενικότερα. Είναι ένα θέμα που με αγγίζει, είναι ένας τόπος που με συγκινεί για αυτό που υπόσχεται κυρίως αλλά όχι μόνο, και τέλος, για να μαθαίνουμε (όσοι ενδιαφέρονται, εννοείται) περισσότερα για τα όσα συμβαίνουν εκεί, να προσπαθήσουμε να αφουγκραστούμε αυτό το κάτι που μας ξεπερνά και μας ξεφεύγει, και που βρίσκεται πάνω από τα κοσμικά και τα εφήμερα. Κι ας λέγονται διάφορα από διαφόρους. Δεν είναι Θεός αυτό που τα λέει κατά την ταπεινή μου άποψη, γι' αυτό πιστεύω πως πρέπει να παραμένουμε σε εγρήγορση. Και να συνεχίζουμε να διάγουμε τον καλό αγώνα όσο μπορούμε και θέλουμε και μας το επιτρέπουν οι δυνάμεις μας, φυσικές και μη. 

Γράφει λοιπόν ο προσκυνητής μας στο κανάλι "ο καλός ποιμήν":

"Η ταινία αυτή αφιερώνεται σ' όλους εκείνους τους ανθρώπους που, αν και θα το ήθελαν, δεν είχαν την ευκαιρία να ζήσουν την εμπειρία μιας επίσκεψης στο Άγιο Όρος. Στους άνδρες που για διαφόρους λόγους δεν μπόρεσαν να βρεθούν ποτέ εκεί... Κυρίως όμως στις γυναίκες που τρέφουν βαθιά αγάπη για το Άγιο Όρος, αλλά ταυτόχρονα και σεβασμό προς το άβατο."

Το κείμενο συνεχίζει:

"Η άκρη της χερσονήσου του Άθω, η απόκρημνη βουνοπλαγιά από το ακρωτήρι Άκραθος κοντά στην πλαγιά Μεγίστης Λαύρας μέχρι και τη σκήτη Μικράς Αγίας Άννης είναι γνωστή ως έρημος του Αγίου Όρους. Τη λένε έτσι γιατί είναι στ' αλήθεια απ' τη φύση της τόπος έρημος, σκληρός, κακοτράχαλος. Μια σειρά από τραχιές, σχεδόν κατακόρυφες πλαγιές, δύσβατες και συχνά απροσπέλαστες, που τις αυλακώνουν χαράδρες απότομες, σχισμάδες στα βράχια απλησίαστες.
Αυτή η απόκοσμη μεριά στο Περιβόλι της Παναγιάς είναι ίσως η μοναδική γωνιά της γης όπου κρατά ζωντανή την πρωτοχριστιανική παράδοση των ερημιτών της Αιγύπτου, του Σινά και της Παλαιστίνης. Είναι το μέρος όπου ασκητεύουν οι πιο ανυποχώρητοι και σκληροτράχηλοι αγωνιστές του Μοναχισμού, ακούραστοι, ταπεινοί Άτλαντες της Ορθοδοξίας. Ψυχές που έχουν τρωθεί από τον θείο έρωτα τόσο βαθιά και καθοριστικά, ώστε απαρνήθηκαν, όχι μόνο τον κόσμο με τις χαρές και τα θέλγητρά του, αλλά και αυτήν ακόμα την κοινοβιακή ζωή του Μοναστηριού, για να βιώσουν την τέλεια ησυχία, την απόλυτη αφοσίωση στο Θεό, απογυμνωμένοι από τις φροντίδες του κόσμου, αλλά κι απ' αυτές τις στοιχειώδεις ανάγκες της σιγικής ύπαρξης.
Ερημίτες ταγμένοι με αυταπάρνηση, ριγμένοι με πάθος στον αγώνα της αδιάλειπτης νοερής προσευχής, της προσευχής που θα τους φέρει στη θέωση εκεί, στ' ακροτελεύτια σύνορα, στις εσχατιές του ενθάδε προς το επέκεινα.
Αν ο προσκυνητής, πατώντας το Άγιον Όρος, νιώσει μια κατάνυξη όμοια μ' αυτή που τον πλημμυρίζει μέσα σε μια εκκλησιά, τότε σίγουρα θα κυριευθεί από το δέος που θα νιώσει καθώς η ματιά του θα διαβεί την Πύλη του ιερού της σαν φτάσει στο κατώφλι της ερήμου. Γιατί σ' αυτόν τον τόπο τον μυστηριακό είναι αυτή η γωνιά του το επίκεντρο όπου το μυστήριο αναδύεται σε μέτρα υπερθετικά.
Αυτός είναι ίσως κι ο πιο σημαντικός λόγος που κάνει τους προσκυνητές να έλκονται από την έρημο του Άθου. Δεν είναι σίγουρα ο μόνος, είναι κι η επιθυμία να αντικρίσεις από κοντά κελιά κρεμασμένα στους βράχους, σε σπηλιές πραγματικές αετοφωλιές. Η ελπίδα ν' ανταμώσει σε αγιασμένες ασκητικές μορφές που πάνω τους καθρεφτίζεται η Θεία Χάρις, η λαχτάρα ν' ακούσεις δυο λόγια απλά, ταπεινά αλλά σοφά, βγαλμένα μέσα από την καρδιά σαν γέννημα Πνεύματος Αγίου."

Αυτή είναι η αρχή της αφήγησης, με το προσκύνημα να συνεχίζεται με σκέψεις και εικόνες πλούσιες από έμπνευση και Άγιον Όρος, για όποιον θέλει να το παρακολουθήσει.

Επιτρέψτε μου όμως να πω εδώ τι σημαίνει για μένα Άγιον Όρος, μιας και αυτό είναι στην ουσία το θέμα της ανάρτησης.

Το Άγιο Όρος για μένα είναι ένας κόσμος έξω από τον κόσμο που πάντα με προσέλκυε με τις αρχές που τον διέπουν και που τον βρίσκουν αποστομωτικά αντίθετο προς το status quo του κόσμου τούτου. Στερήσεις, κακουχίες, αυταπάρνηση, που όμως για τους ίδιους τους ασκητές είναι δώρα Θεού που τα δέχονται και τα υπομένουν σαν ευλογία, ευεργετικά και ευχαριστήρια. Πόση δύναμη κρύβεται μέσα στις ασκητικές μορφές που περιδιαβαίνουν σιωπηλά τα απόκρημνα μονοπάτια, δεν θα το μάθουμε πιθανόν ποτέ, εγώ τουλάχιστον. Βλέπω ωστόσο καθαρά την εκ διαμέτρου αντίθεση των ασκητικών μορφών των αγίων μας που ξετυλίγουν το κουβάρι του βίου τους μέχρι και σήμερα, με τους δυτικόφερτους παχουλούς Αγιο-Βασίληδες με τα κατακόκκινα μάγουλα έτοιμα να εκραγούν και που έχουν κατακλύσει λόγω των γιορτών τις βιτρίνες των καταστημάτων, χωρίς να αφήνουν ωστόσο κανένα νόημα πίσω τους για μένα, καμία διδαχή.

Εκείνοι όμως, οι σημερινοί άγιοι, είναι διαφορετικοί, απόκοσμοι, αλλά τόσο οικείοι. Η παρουσία τους με τα σκαμμένα πρόσωπα και τα φθαρμένα ράσα, τα λίγα λόγια που ξεστομίζουν στα διαλείμματα της σιωπής τους, εκπέμπουν με έναν τρόπο μυστηριακό όλη τη Χάρη του Θεού. Αγάπη υπερκόσμια που λίγο αν πεις ότι γρατζουνάς ένα ίχνος χαραμάδας πάνω στην επιφάνεια του αψεγάδιαστου στυλ σου, φωτίζεται με φως διαφορετικό και μυστήριο, ένα φως ιλαρό που φτάνει νικητής ακόμα και στο σκοτεινότερο κελί της κοσμικής ύπαρξής μας.

Δρόμοι μοναχικοί, κι όμως, παγκόσμιοι, δρόμοι οικουμενικοί που γεφυρώνουν γη και ουρανό. Και τόσο δοτικοί! Μόνο να δίνουν ξέρουν. Η αδιάλειπτη προσευχή των μοναχών και των ασκητών, παρ' όλη την απομόνωσή τους στις παρυφές του κόσμου, ακουμπάνε τον καθέναν μας και όλους, την ανθρωπότητα, τα έθνη, το μεγαλείο της αγάπης, την ειρήνη του κόσμου και την ειρήνη των ανθρώπων και που όλοι μας βαθιά μέσα μας ποθούμε και λαχταράμε και ελπίζουμε.

Κάποιος να προσεύχεται για σένα, για το καλό της ανθρωπότητας και το δικό σου, για την ειρήνη και την αποκατάσταση, για τη σωτηρία... Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο αλτρουιστικό από αυτό που συμβαίνει στις κυψέλες της Ορθοδοξίας, στα μοναστήρια, στα ασκηταριά, στις σκήτες, στα κελιά, στο Άγιον Όρος...

Θα ήθελα να μπορούσα να το επισκεφτώ, να προσκυνήσω στο Περιβόλι της Παναγιάς, της Κυράς του Αγίου Όρους, όμως το φύλο δε μου το επιτρέπει. Αλλά, όπως λέει και ο άντρας μου, για όλα υπάρχει μια δικαιολογία... Ίσως να είναι για καλό. Γιατί το έργο που γίνεται εκεί, στο "επέκεινα" που λέει και ο προσκυνητής μας στην αφήγησή του, εκεί, στο επέκεινα μπορεί η προσευχή να επιβιώσει αδιάλειπτα, ασταμάτητα και δυνατά, ισχυρή μέσα στη σιωπή της. Τόσο ισχυρή και άμεση, που μπορεί να φτάσει σαν σε ασύρματο, όπως συνήθιζε να λέει ο άγιος Παΐσιος, απευθείας και χωρίς παρεμβολές ως το αυτί του Θεού. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗


*******

Το βιντεάκι-προσκύνημα στο Άγιον Όρος μπορείτε να το παρακολουθήσετε ολόκληρο εδώ.

*******

Η φωτογραφία είναι λήψη από τον υπολογιστή με κάποιες δικές μου αισθητικές παρεμβάσεις.